Kamertjeszonde

Veuve Perron: ‘Laat ⁵r nou met rust, Charles. - Waarom mot er altijd mót zijn... En praat niet zo hard voor Georgine.’

Amelie: ‘Mag je hier niet meer prate? - Het is toch nou geen tijd om op je bed te legge.’

Veuve Perron: ‘Sust nou! Ik gelóóf dat d’r heer d’r is.’

Amêlie: ‘D’r heer! D’r heer! Zeg maar d’r makkro!’

Veuve Perron: ‘Hé! Hé! Praat wat zachies.-Het mot een hele nette heer zijn. Zij is razend met hem. Cente heeft ie niet. Mot je ook cente hebbe om gelukkig te zijn! Had je vader cente?’

Amêlte: ‘Late we ddar nou niet over spreke mama! Een kat die je niet knijpt schreeuwt niet... Als ü maar weet dat hij zich door haar laat onderhoue...’ Charles: ‘Ach je lult!’

Amêlie: ‘Lui ik? Hoor u dat mama? hij zegt dat ik lülL. Ik zeg je, dat ik weet dat hij geleefd heeft van wat d’r man uit Amerika elke week zond en van wat zij met zinge verdiende.’

Charles: ‘En dis ie het doet? Wat gaat het jóu dan an? Jij voert toch ook geen verdommenis uit! Waarom jullie alleen?’

Amêlie: ‘Ja, jóu zou zo’n baantje wel bevalle, hè? Zo’n baantje van kut-vreter!’

Charles: ‘Als ik me kans maar schoon zag! Hohoho! hohoho!’

Veuve Perron: ‘Scheie jullie toch uit met jullie kinderachtig gekwebbel! D’r is niks van an, kind. Georgine het me verteld dat hij veel geld verdient, zoveel as die maar wil.’

Amêlie: ‘Dat liegt ze.’

Veuve Perron: ‘In ellek geval heb ik veertien dage vooruit gekrege en kan ik met de week opzegge.’

Amêlie: ‘Ik heb mevrouw Stengevis gesproken mama... u weet wel, die het jongste kind twee jaar gehad heeft, en die heeft me schandelijke dingen verteld. Ze mot zó de hoer hebbe gespeeld met Jan en alleman datje er versteld van staat. En wat een schooier van een kerel om van hidr te leve en van de cente van d’r man in Amerika!’

Charles: ‘Allemaal gelul! Kwaadsprekerij.’

Amêlie: ‘En weet u waarom ik hier gekomme ben, mama ?’

Veuve Perron: ‘Nee, dat weet ik natuurlijk niet.’

Amêlie: ‘Gisteravond waren Sophie en d’r man bij ons...’

Charles: ‘O, je assurantie-zwager ?’

Amêlie: ‘Hou nou es éffen op... je maakt me misselijk, zeg! en toen kwam het gesprek op wat hier an huis gebeurt, en toen zei de man van Sophie dat ie niet wou dat ze hier an huis kwam zolang hier een getrouwde vrouw met een andere man leefde - godallemachtig: een vrouw met twéé kin-

352