Kamertjeszonde

teel werd je aangedaan bij het zien van je vrouw in d’r kraambed. Je had een gevoel van gelukkige rust na de angsten der baring. Je was blij dat zij geen pijn meer had. Maar die indringer die je vrouw zolang misvormde, daar voelde je alleen voor omdat je van je vrouw, omdat je vrouw - die er martelpijnen om duldde er zielsgelukkig mee was. En je vergeleek je zelf bij een leeuw en zijn welpen. Jij klootje. O zo. Zie niet Natuur. Je plaatste een advertentie. Eerst toen er leven in het kind kwam, toen het niet meer een kind van ldst, altijd warm-nat van onderen, altijd schreeuwend, altijd storend was, eerst toen z’n oogjes glansden van goud-bloeiende geheimenissen en het stemmetje sprak, vroeg, vróég - eerst tóén is er liefde gekomen, liefde die je even zo, even groot, even waar, éven waarachtig, éven natuurlijk zou gevoelen, wanneer je simpelweg een kind in dié jaren, een kind in zijn prachtigste wor-dingsperiode zou hebben aangenomen of wanneer - gesteld je kwam van verre landen - je vrouw je belogen had en je kind het kind van een ander was. En, melieven, ge weet wel dat ge allen egoïsten zijt, dat ge allen moeite hebt uw geslachtsdriftjes te bedwingen, dat ge allen uren hebt gehad van begerige ógen en alleen maatschappelijk en huiselijk geharrewar - godzaligen, christenen, diakenen, pastoortjes en-meerdere-kam-fergebruikenden staan natuurlijk ver boven deze aantijgingen - de domper zette op uwe smakkers-wellustjes.

Vaderliefde, zusterliefde, broederliefde, nevenliefde, tante-en-omesliefde is een ding zonder overheersend-natuurlijke band. Er is liefde voor het ontwakend kind, voor bet kind in de ontwakende jaren, liefde voor het leven dat uit mysterie-windselen breekt, liefde voor de ogen, de trekken, het geluid van het kind, zoals er bij niet-groven liefde kan zijn voor een luidloos-bloeiende kamerplant.

Weet dat ik van mijn vader houd; hij van mij. Niet terug te dringen is in ónze éérste gevoelens. Weet dat ik houd van het kind van mijn vrouw, er van spreek als mijn kind, dat mij vader zou noemen als ik het zo wilde, dat het voor mij hééft de liefde van het kind tót vader.

En om dit alles, melieven, dat in uw hoofden moge dringen, zult ge begrijpen dat wij dienen te spreken niet van vaderliefde, maar van gewoonte-genegenheid van een man voor één kind.

Vóór was het stil geworden. Ik schreef mijn gedachtetjes op, niet omdat ik ze zo merkwaardig vond, maar om te trachten een eenvoudige waarheid te definiëren. Waarschijnlijk zou ik het verder uitgewerkt hebben, ware Georgine niet wakker geworden. Het spreekt van zelf, dat ze de

322