Kamertjeszonde

‘Een zacht eitje ?^{5 c}Nee-ee!... Niks drinke!’

‘Koppie chocola?’

‘Wél chocola... niks drinke!⁵

^cMaak jij een beetje chocola klaar, Alf... en doe het poeiertje erin hè ?^{5 c}Nee géén poewertje... Ik lus geen poewertjes!’

In de keuken zocht ik warm water. Maar de kachel was uit. Beneden hoorde ik iemand scharrelen.

‘Juffrouw!⁵ riep ik zachtjes aan de trapdeur.

Geen geluid. Dan maar even naar benee.

Het was een nauw kronkeltrapje, door een gordijn van de kamer gescheiden. Met de rug naar de trap zat juffrouw Doedelaar De Rooie Duivel te lezen.

‘Hm!⁵

Ze keerde zich verschrikt om.

*0 ben ü het!... Is dat schrikke! Hè!⁵

Enigszins verbaasd keek ik haar aan. In haar mond stak een doorrookte bruine pijp. Verlegen-grinnekerig lei ze hem neer, blies een rookwolk weg.

‘Wil u mij voor het kind een beetje heet water geven ?⁵

‘Seker. Wel-seker,⁵ zei ze affabel, ‘met plesier. Is het kind nog niet beter ?⁵

‘Nee, nog niet.⁵

Ze schonk wat water over. Terwijl keek ik vluchtig rond, zag dat de Doedelaars hun kelder voor woonkamer hadden ingericht. De grond was van rood-achthoekige tegels, de wanden van aangeslagen, schimmelig wit. In het kolenhok hadden ze een soort bedstee van withouten planken getimmerd. Hier huisden, sliepen, leefden ze. Het gaf me een zonderling-vinnig verwijt - dat - dat - ddt fatsoenlijk miserabel, tergend barbiers-geleef in die kelder van rode tegels, wit-beschimmelde muren, gekalkte balken. Ik erboven. In hun huiskamer, in hun alkoof. Zij scheen wel zo iets te voelen, zei gegeneerd glimlachend:

‘We bennen an de schoonmaak.⁵ ‘Het is hier héél gezellig...⁵ glimlachte ik stroef terug. ^cVin u niet?... Ja we krijge een nieuwe lamp en d⁵r komt een behangetje dat we vandaag sijn wese uitsoeke... Hier heb u het water... Als u niet genoeg het kan u meer krijge...⁵ ‘Danku.⁵

Ik stond al op de trap, toen ze me nog even nariep.

‘Meneer... meneer...⁵ haar stem schaduwde weg in verlegenheid, ‘u sou soms denke dat ik rook, hè ? hè ?⁵

310