Kamertjeszonde

^cKom nou... D⁵r valt niks an te doen...⁵ snikte Guus,‘ze is nou bij God...⁵ Meijer stond op, leunde tegen de bedsteeplank, droogde zijn ogen, keek naar het dode meisje dat met het witte gezichtje, doodswitter nóg door de rosse schijn der lampekap, te rusten lag in de zwarte warring der haren. Duif en Guus snikzuchten, wat Meijer nóg eens deed losbarsten, maar nu was hij al over zijn natuurlijk gevoel heen, lag de emotie voor hem als iets bezonkens dat in wóórden gezegd kon worden. Bijna werd het een grove monoloog... ‘Mijn arm kind... Mijn arm dochtertje... Nou kijk je uit de hemel op je rampzalige vader neer, die je zo graag had wille houeL. O God - ik kan het haast niet gelove dat je dood ben! - Zeg me dat het niet waar is! - Ogotogot arreme stakker, wat heb ik een meelij met je! En zo in eens dood! En niemand die me gewaarschuwd heeft! - Je eigen moeder niet, kind! - Je éigen moeder, die me niet gegund heeft je ogen toe te drukke...⁵

^cDat liég je, godverdomme!⁵, kwam Duif in gehouden-woest los, ‘ik heb Dirrek na je toe gezonde...⁵ ‘Sust!⁵ ‘Sust, Duif!⁵

‘Laat hem dan zijn smoel houe...⁵

‘Sust! Sust!⁵    ^

‘Juffrouw d⁵r leit een dooie...⁵ vermaande de juffrouw van tweehoog. Meijer hield op. Niemand snikte meer. De lamp roodde sufjes op hoofden en vormen. Boven begon een kind zeurig te blèren.

‘U mot mijn effe ekskusere,⁵ zei de burgerjuffrouw, verlegen.

De trap kraakte tree voor tree onder het gestamp van haar voeten.

‘Arme, arme Stien⁵ - begon Meijer opnieuw - ‘arm ongelukkig kind. -Ik vraag je vergiffenis als ik je iets misdaan heb - als ik niet goed voor je geweest ben. - Bid bij God voor je ongelukkige vader. - Stakker, stakker, ik zie je nog vóór me, an het tafeltje bij Mast - toen je me zag zitte... O-gotogot!⁵

Hij zweeg even, snotterend in een van de gebloemde bedgordijnen: ‘Arrem schaap!... Hoe ze de gebakken aardappels van me vork at!... En nou dóód dóód!... doo-oo-óód!... doo-ood!... En ik niet bij der sterfbed. -Ik d⁵r vader - d⁵r vader - d⁵r vader - van wie ze alles hield. - Ik, die d⁵r nog es een gelukkig uurtje bezorgd heb...⁵

‘Kijk ⁵m nou huile,⁵ fluister-siste Duif kwaadaardig, ‘jij heb nog al het recht om te huile... stinkende egoïst... Je héb wat voor d⁵r gedadn!⁵ ‘Hou je smoel,⁵ zei Meijer, z⁵n vuist ballend: ‘Hou je smoel bij een sterfbed!⁵

‘Wat geddan!... Wat gedaan!... Wat gedddn,⁵ herhaalde Duif nerveus-

295