Kamertjeszonde

gezond en wel...’

‘Hartkwaal Meijer... De laatste maande was ze al niet goed.’

^cWe zulle een apie neme, hè? God, God, mijn engel van een meid!... En is

Duif d⁵r ook?⁵

‘Natuurlijk,⁵ zei Dirk.

‘Da⁵s vervloekt spijtig... Dat serpent... Dat kreng!... Maar bij een sterfbed niewaarL. Bij een sterfbed!... De dood doet je alles vergete... Opge-geve?...! Wel afschuwelijk. - Afschuwelijk. - Hallo!... Ben jij vrij ?... Zit goddome niet te slape kerel!... Vlug rije naar... naar... Geef jij het adres es op, Dirrek!⁵

Hij zat naast Dirk op de achterbank. Vanuit het schemerdonker onder mijn hoedrand, zat ik hem aan te kijken, telkens als we voorbij een lantaarnpaal reden. Op het bruingeverfde haar spiegelzwartte de glimmende, hoge hoed. De pelskraag sloot om zijn gladgeschoren, mager gezicht. Hij zag er gentlemanlike uit in z⁵n dure pels, die ‘de dame⁵ hem gegeven had. Een zoete vrouwenodeur ging van hem uit, mal van contrast met het stalluchtje van het rijtuigje. Soms zag ik hem minutenlang niet, dan plonsde hij op uit de donkere hoek, welgedaan in zijn pels, gedistingeerd onder zijn glimhoed. Zijn ogen waren tot bezorgde droomoogjes verkleind. Zolang we op asfalt reden, praatte hij, informeerde hij, tot de rammelende straatkeien en het glasgerinkel het gesprek overbeukten. ‘Hoe laat was de dokter er ?⁵ ‘Tien uur.⁵

‘Maar met goeie versterkende middele... is er toch wel wat te doen, hè?⁵

‘Niks... Ze kan misschien al dood zijn.⁵

‘Wat zeg je! Ben je godverdomme krankzinnig, Dirrek!⁵

‘Ik zou me maar op alles voorbereide... Als er een tweede benauwdheid

gekomme is... ?⁵

‘Maar die is niet gekomme... Zo zwaar zal God mij niet straffe!... Mijn arreme Stien... Mijn énig kind!⁵

Uit de zak van zijn pels kreeg hij een zakdoek, snoot zijn neus. Het was opmerkelijk hoe in-vals én tóch hoe geméénd zijn smart was. Hij zat zich waarschijnlijk volkomen te goeder trouw de eigen smart als een te leren, te intoneren rol voor te stellen, trachtte in de ‘stemming⁵ te komen, daar de overgang van een halve gebraden eendebout met witte wijn naar een sterfbed zelfs hém te sterk was.

‘Ja - ja,⁵ zei Dirk, die mogelijk ook dat v&lse voelde.

‘Veertien dage gelede ging ze nog voorbij Mast en kwam binnelope... Ik heb d⁵r nog van me gebakke aardappels late proeve... Pa zegt ze: ik speel over veertien dage bij Van Lier!... En nou zo ziek!... Nee-éé. Nee-éé-éé!

292