Kamertjeszonde

ik een man naast me gehad. En nou d’r een beschot tussen is gekomme, bedank ik voor het gesnurk. Nou dag jongens!... Als we om één uur ont-bijte is het zeker vroeg genoeg... O ja zeg. - Leg een pop uit voor je ontbijt. - Anders krijg je niks. Nou dag. Geen gemenigheidjes hoor!’

In de koude, witkalkige bedstee kroop Georgine dicht tegen me aan in de kilrilligheid der frisse lakens. - ‘Hou je héüs van me ?’ - ‘Ja, m’n vrou-tje.’ ~ ‘En hebbe ze je niet opgestookt ?’ ‘Nee. Heus niet...’ - ^cIk voel me zo óngelukkig vanavond. Ik weet zelf niet wat het is.’ ‘Ga maar weer lekker slape.’ - ‘En zul je me nooit verlate ? Nooit ?’ - ‘Nóóit!’ - ‘Het was er zo naar - zo léég bij die Leentje... en toen de stoombote op de Maas zo krankzinnig loeiden, werd ik zo wanhopig... Ach got ik hou zóveel van je! Laat me toch niet in de steek!’ ‘Wie praat daar nu van? Ga nou slapen... Toe nou...’

Naast ons kraakte een bed.

‘Légge jullie jongens ? - Goddome wat is dat bed koud!... Hè! Hè!... Ik heb voor morge alleen gróéne zeep in huis, hoor. Je motje maar behelpe! Nou dag. Slaap lekker!’

‘Nacht Cornet.’

‘Na-acht... Nou schei uit met dat gezoen!’

‘Na-dcht!’

‘Na-acht.’

XIX GEBEURTENISSEN

‘Je vader is naar De Haag,’ vertélde Georgines moeder, haar mantel losknopend.

‘Naar De Haag?’ vroeg Georgine verwonderd. - ‘Ja - bij je broer.’ -‘Waarom zeg u me dat nóu pas?’ verweet Georgine, - ‘De Haag is toch geen Amerika?... Morgen ga ik naar hem toe. Ik vertrouw je vader niet.’

- ‘Wat ongezellig, zo je hele familie weg.’

‘Tja,’ hoofdschudde de moeder, ‘je bent niet voor je plesier in de wereld.’

- Ze kwam het laatste avondje bij ons doorbrengen. Georgine zette koffie, liet Frits taartjes halen. - ‘Trek dan uw mantel uit, moeder... Wat is dat vrindelijk van vader om niet eens goeiendag te komme zegge - hé wat aardig! Net weer iets van hém...’ - ‘Alles is bij ons geen rosegeur,’ praatte het dribbelvrouwtje, bedrukt. Haar mantel deed ze uit, het kralen notedophoedje met de blauwe bloemetjes schommelde op het roezig haar. De lorgnet sneed vinnig in het wippend neusje: ‘Wat een histories, wat een histories!... Je broer Jan is een stommeling... wat doet ie ons een

283