Kamertjeszonde

^cWat ga je doen?^{5 c}Dat zul je zien!⁵

De lucifer kraste. Het lampglas klikte tegen het koper, het vlammetje pieterde in het kousje. En bij het licht, met woedend-harde rukken trok ze het portret stuk.

‘Daar, dadr, dddr!⁵

Triestig-verwonderd, lichtschuw, zag ik het aan - de vrouw - het hemd - de blote armen - het afhangende haar - het licht vinnig-invretend op hals, schouders - de ruw-scheurende handen - de snippers op de tafel in de vuile koppen. Wat stonden we nog vér van elkaar, vér in ons denken, vér in ons voelen.

‘Zo!⁵ zei ze opgelucht.

Ze blies in het lampeglas, stapte weer in bed, kroop in de warme holte, waarin we gelegen hadden. Ik lag op mijn rug, kijkend met open ogen in de volkomen duisternis der kamer. Zij aan het praten, aan het overtuigen met een begin van berouw.

^cO zo... Ik ben me daar gek geworde... Jawel!... Ik ben me daar gek ge-worde... Zés maal naar een portret staan kijke... Omdat zij zulleke mooie schouers heeft... zulleke mooie bene... Ik ken jullie... Jullie zijn net als de hondjes... Dat begint met een portret... Dat eindigt met bedriege... O zo... Ja, ik ben me daar gek!... Ik heb ogen in me hoofd... Zés maal staan kijke naar d⁵r bene, d⁵r arme... Met dié zou je wel es wille, hé ?... Jawel!... Nee, mannetje... Dan heb je het glad mis... Me kouse zo maar neersmij-te... En zijn horloge vergete op te winde... En me haarspelde anneme, zó onverschillig!... Jawel!... Da⁵s het begin... Niewaar?... Éérst onverschillig... Dan naar andere vrouwe kijke... Natuurlijk... Bij mij is het nieuwtje eraf... Jawel... Ik ben me daar gek geworde... Jawel... Jawel... Nou, kan je geen antwoord geve?... Hoor je me niet?... O - meneer is belédigd!... Jawel... Ménéér is belédigd... Ménéér wil doen wattie wil... En ik mag geen aanmerking make... Nou!... Blijf uit je humeur!... Mot ik me om-kere?... Ik ga zó slape zónder je een zoen te geve... Toe nou, Alf... Blijf ie boos ?... Zó ?... Blijf jij boos ?... Nou dit zulle we es zien, of jij boos blijft!... Wil je je hoofd na me toedraaie... Allée... Allee!... Hoor je me niet?... Wacht es ventje!... Wacht jij es!⁵... En dan zoende ze me met passie op mijn mond, beet me, kwam er gegiechel onder de dekens, waren we allebei érg lief voor elkaar nu de vrede er weer was - en vijf minuten na die huilpartij, na haar woede en mijn kregeligheid, stonden we allebei op, stak ik de lamp aan, waste zij zich in de alkoof, spoelde ik me af bij de tafel, waar de snippers lagen, waar een afgerukte voet dreef op het natte bakje van een kopje met koffiedik. Dan liep ik me af te drogen, keek naar de

242