Kamertjeszonde

‘Ka is naar school.’

‘Naar school ?’

‘Naar een beste school voor jonge juffrouwe. Ik betaal vijf gulde in de maand.’

‘Waarom op zo’n dure school... Dat kan jij toch niet betale.’

‘O da’s niks... Wil u een glaasje ouwe klare?’

‘Nee. Da’s me te vroeg.’

‘Kom één glaasje... Het is buiten guur niet ?’

Zenuwachtig scharrelt ze inet fles en kurketrekker, rukt, maar de kurk wil niet. Ik moet haar helpen.

‘Lekkere klare, vader... Wil u soms een beetje elixer erbij ?’

‘Sjongen je ben voorzien... Nee, geef maar enkel.’

Hij lept van het glaasje, dat dadelijk halfleeg is en een trek van toch-wel-vergenoegd-zijn komt op zijn gezicht.

‘Geeft die barbierswinkel vóór geen last ?’

‘O nee - niet veel, wél Spier ?’

Ik eet verder, vraag hem of hij niet mee wil aanzitten. Nee, hij heeft al ontbeten.

‘Waarom heb je ons niet late wete, da-je niet meer bij die Bok ben ? Ik heb een aardig gek figuur geslage, toen ik in de Van Wou kwam. Daar ben je maar één nacht geweest, hè?’

‘Ben u éérst bij Thomas geweest ?’

‘Ja. Wat heb je met die voorgehad? Toen ik vroeg: woont me dochter hier, toen zei ze, die is hier geen vierentwintig uur in huis geweest... Net kwam die tenor... hoe hiet ie ook weer... Karel Lammers, niet? - Ja, Karel Lammers - de trap af- die gaf me je adres op... Wat is er gebeurd ?’ ‘O niks... het mens was zo vuil. Het hele huis stonk van vuilheid.’ ‘Waarom hore we niks van je? Het is net in de laatste maande of je niet meer bestaat.’

‘Nou, me huishoue mot u rekene.’

‘Ik kom je een commissie brenge... Piet Brams was vanmorge bij ons om naar je adres te informere... Hij heeft je hard nodig... Vier dage in tournee kan die je hebbe.’

‘Vier dage... da’s veertig gulden... Daar heb ik wel idee in.’

‘Ik heb het maar voor je angenome.’

‘O da’s wel goed.’

Ik kuch en kijk haar strak aan.

‘Niewaar?’

Kort schud ik van néé, terwijl haar vitder naar de platen kijkt.

‘Nou da’s onzin,’ zegt ze vlug, ‘véértig gulden...’

213