Kamertjeszonde

Dan, dan most jij met die vrouw van jou breke...⁵ ‘Waarom?⁵

‘Anders loop jij na zóveel tijd, net zo belazerd als ik nou/

‘Nee, jongen.⁵ % jongen.’    |

‘Néé, jongen.⁵

‘Al zeg je nou nog zo vast en zo zeker: néé - ik zeg je - ik zeg je - zulke vrouwe als Guus, Trees en Georgine hale een man naar beneje, takele hem af. - An het end blijft er niks van je over.⁵ ‘Dat zal wel van je eigen wil afhange.⁵

‘Wil! Wdt wil... Jij begint pas. Ze slope je vóór je het merkt... Als je wat moois zegt ldche ze... Als je met een vrind praat over dinge, waarvan ze te vér afstaan... zitte ze erbij met zulke lange smoelen, hebbe ze de pest in, omdat ze je niet begrijpe... Strindberg heeft gelijk... Ze zijn vijande van de man... Ze hate in hem juist wat hem mooi maakt... Ze voele dat ze niet meetelle dis een man in extase is over dit of dat... Dat trappe ze wel uit je... en boedére én make kwestie... Dan lulle ze dat je niet mot late voele dat ze zo weinig wete... dat je niet meer van ze houdt, omdat je telkens met je gedachte bij andere dingen ben... en als je dan van d⁵r houdt en geen zuur smoel kan zien, ga je naar de verdommenis...⁵ ‘Als je dat voelt, moet je je schrap zette. Eer ik mijn Mei in aardappele begraaf moet er nog veel gebeure.⁵

‘Jawél. Jawél. Later kom ik bij je!... Ik heb een paar maal geprobeerd ⁵s avonds wat te leze... Dan ging ze alleen naar De Slok... Het hing ⁵r de keel uit... Ze verdómde het... Als ik de hele avond gewerkt heb, zegt ze

- die stinkende rolletjes in een klucht noemt zij werreke!-mot ik wat ontspanning hebbe... En d’r waanwijsheid... Na drie, vier maande zijn ze zo wijs, pronke ze met de vere die ze van je gestole hebben... Ze bestéle je... Als je iets duidelijk maakt, wat ze nog niet wiste, luistere ze met een gezicht alsof je ze niks nieuws vertelt... Soms hebbe ze de onbeschaamdheid te zegge: Is dat nou alles ?... En meestal - je mot het maar es probere

- wille ze je later afbluffe met je eigen gedachte, met gedachten die ze opgevange en hallef begrepe hebbe...! Bij tije heb ik lust Guus bij d⁵r strot te pakke, d⁵r te wurge... Maar de vrouwe palme je in als ze wille. Ze doen alles met je als ze wille. Als ze lief doen en zacht en aanhalig, vergeet je d⁵r stomheid, d⁵r krengerigheid en telkens weer gebeurt het dat je je gelukkig bij ze voelt, niks wil veranderd zien an de bascule waarop je te schommelen zit... Guus heeft fluweligs an zich als een kat... Als ze me zoent, is het soms alsof een kat langs me strijkt, een huispoes... Ze is me ongeluk... Of je daar met halve woorden op zinspeelt... Ik begrijp het

175