Kamertjeszonde

‘Uhu-Uhuu-u-u!’

^cAs je nog even kikt ga je van tafel!... Is het gedaan? Ben je mamma’s kindje? Ben je mamma’s kind? Hier heb je een peer. Niet met schil en al opeten. Vraag an ome om hem te schillen.’

‘Ome, wil u asjeblief es schillen.’

Bons! Ineens de deur open. Annetje en Paulientje en een jongetje van een jaar of vijf met een smerig gezichtje, welig-lopende neus en afgezakte kousjes, half in de kamer, half in het portaal. ^cIk mot het vragen!’

‘Moe het het mijn gezeid!’

‘Dat lieg je, vuile viezerik!’

‘Moe-oe! Moe-oe! Die Piet knijpt me!’

^cMoe-oe! Moe-oe! Dat liegt ze! Zij het mij het eerst geschopt!’

* Wille jullie oprukke!’ zegt Georgine, woedend.

‘Nou, moe stuurt me!’

‘Dat liegt ze, juffrouw - moe het ’t mijn gezeid!’

‘Lelijke dief!’

‘Snottebel!’

‘Jezis, Jezis, wat benne jullie weer lastig - ik heb ’t an Piet gezeid... Allo, wil je naar achter gaan, grote lummels, om je broertje te plagen!’ zegt juffrouw Bok die er bij komt.

‘Hihi-Ehihi! AhihiL. U het ’t mijn gezeid!’

‘Wil je je bek houen! - Hé ? Piet zeg jij het.’

Pietje blijft - nou hij alleen in de deuropening staat, de lamp aankijken, peutert in zijn neus, zegt dan:

‘...Moe vraagt of die pannekoeke... of die pannekoeke... of die pannekoe-ke... nog langer motte wachte.’

‘Zeg an je moe of ze hier eerst wil kommen afruimen.’

‘Moehoe - eerst afruime!’

Juffrouw Bok is er dadelijk, zoetjes-lachend - haar lach is als een weeë deuk in het grutjesgezicht - zet de vuile borden bij elkaar, vraagt of het gesmaakt heeft, zegt dat ze zo’n last heeft met Annetje, Paulientje en Piet, die als ze d’r niet op let de randjes van de pannekoeken pulken en sloft weg om genoemde koeken te halen. Het is een hele stapel. Wel twintig liggen er op het bord. Georgine is zo verstandig om de bovenste zes apart te zetten. Dan komt Paulientje nog eens binnenhollen met een kopje bruine suiker. Met grote moeite, om Georgine te plezieren, eet ik er een, voel me het veiligst bij een geschilde peer. Terwijl ze een stukje brood voor me smeert en met kaas belegt, wordt er weer gescheld.

146