Kamertjeszonde

‘Wa-at ?’ zei ze half suffend.

‘Slaapje?’

‘Wie is daar?’

‘Ik.’

‘Is dat schrikken! Juffrou-ou! Juffrouw Bo-ok?’

‘Joe!’

‘Waar is de lamp nou weer ?’

‘De lamp ? Die mot ik nog vuile...’

‘Haast u dan wat asjeblief. Waarom lach je ?’

‘Om dat typische mens! Toen ik de eerste keer hier kwam, moest ze de lamp ook nog vullen. Nou weer. Zo’n echte pijpploertin!’

‘Zachjes toch! Denk an de alkoof.’

‘O ja.’

‘Mamma, ik heb zo’n honger!’

‘We gaan dadelijk an tafel.’

‘Ze heeft me nog niet eens goeiendag gezegd!’ zei ik.

‘Heb je ome nog niet goeiedag gezegd, lompe meid?’

‘Ik weet niet wélleke ome ’t is. Ik kan toch niet in het donker zien!’ verontschuldigde Ka zich.

‘Ome Alfred.’

‘O!... Ome Alfred... Is dat die met het róóie haar?’ vroeg ze.

‘Ja,’ lachte ik.

‘Kom es hier, nest.’

Ik zit in het donker naast Georgine op de canapé met de stukkende veren. Juffrouw Bok blijft lang weg. Het kind staat voor het raam, slaat zwakke adem tegen de ruit, tekent er met het vingertje figuurtjes in. Net een ogenblikje voor een verrassing. Zacht dwing ik Georgines hand naar me toe.

Nee. Dat is de ringenhand niet:

‘Waar is je andere hand ?’

‘Hier.’

Ook geen ringen. Waar zijn de ringen, de oneerlijke ringen? God, wat een gelukkig iets, de twee mollige handen zónder ringen. ‘Waar zijn je ringen ?’ vraag ik blij.

‘Weg.’

‘Helemaal weg ?’

‘Helemaal... weg.’

‘Heb je dat voor mij gedaan ?’

‘Pas op voor het kind...’

Met de ene hand hou ik haar rechterhand vast, met de andere grabbel ik

132