Droompaard en andere Falklandjes

‘Wel Van Schie, wat is ’r an ’t handje?’

‘Je mot verbaal opmake en daadlijk!’

‘Verbaal...’ zei de veldwachter gewichtig van stem: Voor wat mot ’r verbaal...? Toe jonges loop door! Waar steken jullie je neuzen in!’

‘Verbaal tegen de bovenmeester,’ zei ’t mannetje woest: ‘de bovenmeester het me gescholden - ’k heb ’r getuigen op - Gijsie en de barbier en nog wel drie meer - ’k laat me niet voor knoebel schelden - al driemaal staat ⁵t op me geverfd kozijn!’

‘Zo, Zo,’ knikte de veldwachter, bedaarlijk pruimkau-wend: ‘zo, het de bovenmeester je gescholden — jonges loop deur! Wat heb-die d’r van nodig! En voor wat het-ie je gescholden?’

‘Voor knoebel,’ zei ’t mannetje taai: ‘dat leert-ie de kin-dren op school, de vent van niks!’

‘Knoebel? Knoebel?’ kauwde de veldwachter: ‘da’s ’n woord dat ’k niet ken. Zeg-ie knoebel?’

‘Kom maar mee - dan zal ik ’t bewijzen — je mot niet denken dat ’k ’t verzin, - ’t staat bij me geschreven,’ redeneerde ’t mannetje: ‘gister om één uur eens, toen de school anging - toen om over vier toen de school uitging, en nou van morrege vroeg, net toen ’k melk wou anne-men. Da’s ’n schandaal - daar komt moord en doodslag van! Mot hij de jonges knoebel leren?’

‘Nee, dat mot-ie zéker niet,’ zei de veldwachter, pruim-sap wijs-sieplend en wijs z’n woorden wikkend: ‘dat mot-ie sekuur niet. Je mag niemand mollesteren - kinderen knoebel leren, as knoebel geen pas het - néé - néé. Nou, kom dan maar mee.’ Stug egaalden zijn stappen naast ’t pan-toffel-gekluk van ’t mannetje.

In de deuren stonden mensen te kijken wat ’r gebeuren ging en jongens draafden vooruit.

Even hield de veldwachter op voor ’t kozijn en las.

Hij las met gefronste aandacht, zachtjes herhalend: Dit is die knoebel. Toen haalde-die ’t verbaalboekje uit z’n