Droompaard en andere Falklandjes

geknot haar, hobbelde ⁵t stoepie af. ’n Karreman op ⁵n vrachie stenen voor ’t nieuwe huis van de notaris, zette zijn klomp tegen de bil van ’t lodderend paard, trok schrap de teugels, luisterde, langzaam-van-pruimkauw. De melkmeid, lollig van grijns om ’t schandaal, de hurrie, die de duiven op de gootrand van de school angstig dee trappelen, alsof ze nog effetjes wouen wachten vóór vort te vliegen, de melkmeid grinnikte dat ’r grote gele tanden ⁵r sproetengelaat doorspleten. En de jongens die straks om de hoek waren gehold, schuchterden nou ook aan, zachtjes de klompen schuiflend voor mééster... Van Schie, de kop met ’t rooie haar heftig van schok, dreigde nu stomp met z’n vuist.

‘Mot ik jóu zeggen wat ’n knoebel is!’ schreeuwde-die de arm naar de overzij zwaaiend: ’n bovenmeester die niet weet wat ⁵n knoebel is! °n Bovenmeester die de kinderen leert om knoebel op de kozijnen te schrijven! Je zei d’r van horen! Je zei ’t weten! Jij mot de kinderen geen knoebel leren!’

De bovenmeester werd bleek van kwaadheid. Daar kwam-die, op niks verdacht ’n luchie scheppen voor-ie zich in de school opsloot, en daar viel ’m de nurkse ouwe vent met ’n herrie op ’t lijf, waarvoor het halve dorp uitliep.

‘As ze dan zéggen dat je ’n knoebel ben,’ zei-die scherp: ‘dan zullen ze gelijk hebben hoor! Goeien morgen ‘knoe-bel?

Weg was-ie de school in, toe flapte de deur.

‘Heb-ie ’t gehoord?’ schorde Van Schie: ‘heb-ie ’t gehoord? ’k Neem je voor getuigen. Kijk me pas geverfd kozijn is! Da’s al de dérde maal vanaf gister. Dat leert-ie de kinderen, ’k Geef ⁵t an. ⁵k Mot weten of ’k ’n knoebel ben!’

Plomp stappend liep-ie ’t straatje in, gevolgd door ’t klompen-geklapper der jongens, door de barbier, die de burgemeester ging scheren, door de gieglende melkmeid. Bij de kerk stond de veldwachter te pruimen.

189