Droompaard en andere Falklandjes

sies van de school kon je niet vertrouwen, geen ogenblik, ’t Schuttinkje droogde prachtig. De buitenkozijnen kregen ’n beurt, óók groen en de deur óók groen. Hij nam ’r z’n tijd voor, blij als-ie was met geknutsel en pijpjes gelurkt. En de dag dat alles kurk was - kurk zonder ’n regentje, haalde die ’t deksel met de waarschuwing in.

Jawel, de duvels schenen ⁵r op gewacht te hebben. Twéémaal gister, hoe-die ook loerde, had een en dezelfde bengel op ’t nog glanzend groen van ’t linker kozijntje: Dit is die knoebel geschreven en nou in de vroegmorgen stond ’t ’r weer met snijdende krijtletters

dit is die knoebel.

De melkkan kneep-ie in z’n hand, alsof-ie ’r an stukken wou smakken. As-ie de jongen te pakken kreeg, dee-die ’m ’n moord! De schooiers, om ’t kozijn te bekladden, om ’m te schimpen. Met ’n vaart schoof-ie de hoek om -niemand te zien, ze hadden natuurlijk niet gewacht. Nou maar d’r zou schandaal van kommen - nóu liet-ie ’t ’r niet bij. Net kwam de bovenmeester an de deur van de school en knikte.

Morge, Van Schie...

Morrege, meester...

Kwaadaardig, praat-kauwend, de kan in de ene hand, ’t pijpje in de andere, stak-ie ’t straatje over.

‘Meester - d’r komt doodslag van!’

‘Van wat?’ vroeg meester verbaasd. Van Schie, de nurkse, Van Schie, die pijpjes kloof, met niemand sprak, ’t te veel moeite vond te knikken, stond nu voor ’m met ’n verpaar-ste woede-kop.

‘Ik vraag,’ zei ’t mannetje hees: ‘wat of dat mot met die knoebel?’

‘Met de knoebel,⁵ zei de bovenmeester, niet-begrijpend. Véél was ’m in z’n leven gevraagd, veel wijsheid had-ie in ’t dorp gezaaid, maar zo dadelijk van ’n knoebel te snap

187