Droompaard en andere Falklandjes

verven geweest. Eerst binnen, de aanrecht, de binnenkozijnen, de wastobbe, de puts - en omdat-ie nog blauwe verf over had en blauw bij blauw netjes-onderhouen sting — al hóórde ’t dan niet! — de plank voor de bedstee, ’t Was ’n gezicht om van te smullen, zo kraak as-ie ’t had opgeknapt. Wie d’r kwam zag ’t blauwe aanrechie, de blauwe kozijntjes, de blauwe tobbe, de blauwe puts, de blauwe bedsteeplank.

Ze keken d’r jaloers van. Toen, net met ’t droge weer, had-ie ’t puitje onder handen genomen. As-ie klaar was met z’n huishouen, ’t kacheltje brandde, ’t pijpje gestopt was, de school vol was gelopen - as door de matte ruiten van ’t schoolgebouw ’t helder stijgend ochtendgezang, als ’n trillende jeugdgurgel floot - as-ie wist, dat-ie drie uur rustig de tijd had, kwam-ie naar buiten op z’n tapijten sloffen en streek ⁵t schuttinkje. Klodder naast klodder streek-ie glad, niet-gehaast, geen droppie morsend, geen spatje spillend, ’t Pijpje piekte in ’t rooie gerul van de baard, sputterwalmpjes ploffend, tot de natte tabak geen fut meer had. Dan zoog-ie tóch, mummend en lurkend en spuwend en probeerde ’ns ’r de vlam in te krijgen en besmak te ’n aarzlende rookbuil en haalde stug-trekkend, ’t Schuttinkje kroop óp uit z’n vuil uit z’n winterverweerd-heid. ’t Was of de zon, ’t felle zomerse licht ’r in gróéf. Plank na plank werd van een lichtgroene nieuwheid. As nou de norse takken van ’t boompje er achter begonnen te botten en je - als de verf góéd droog was - anders kreeg je smurrie - de najen ’n streekie wit gaf, dan kon niemand ’t verbeteren, dan zag ’t ’r fatsoendelijk uit. Ging om twaalf uur de school uit, dan bleef-ie in de deurpost loeren. Want al hing naast de schutting ’t bordpapieren deksel van ’n doos met de grimmige waarschuwing:

gevervt

al had ’t ’r duizendmaal gehangen: de jongens en meis-