Droompaard en andere Falklandjes

Bol schandaal

Net had-ie ’n scheutje petrolie op ’t turfie gesiepeld en de spaanders gestouwd, toen de deur haastig beklopt wier. ‘J^a ~ ja, ⁵k kom/ zei-die ⁵t kachelgat in.

Eerst most ’t vuurtje an. ⁵t Was knappies koud nog. ⁵t Leek wel voorjaar en an de struikies zag je waaratje ⁵t groen, maar ouwe mensen waren wijzer. Die liepen niet in de val. Die wisten dat vróég uit ’t nest geen lengte van leven had - die hadden méér groen zien verschalken door Maartse dagen. Z’n knokelvingers omspanden ’t lucifers-vlammetje, dompten voorzichtig naar ’t turfie onder de spaanders. Smeuig grauwde de rook, gulpend z’n hand langs. Maar de wind sting op de schoorsteen of de schoorsteen was te koud. Door de asbak en de kieren van ’t deurtje dropen de lijmige slieren, die taai bleven drijven, kringelend, klevend an ’t kacheltje, an de haren van z’n rooie baard, an z’n snor. Knorrend van praat-gekauw, de ver-wreven rooie wenkbrauwen in fronsing tezaam, z’n kuchen onwillig verslikkend, slofte-die op ’t blauwe aanrechtje toe, nam de melkkan, spoelde ’r lomp-schuddend na.

En terwijl-ie de klink van de deur lichtte, keek-ie slaaprig, dagschuw naar ’t kittig staal van de hemel, dat door ⁵t-bovenruitje proestte en gegiegel van licht op de rooie stenen schudde.

‘Morrege/ zei-die toen de dag tegen, en z’n gekerfde kno-kelhand hield de kan over de onderdeur.

Verroest! ’t Was de melkmeid niet. D’r sting geen sterveling. Wel vrolijkte om de hoek lach van schuilende jongens.

Driftig schoot-ie naar buiten, driftig zochten z’n ogen ’t kozijn. En ’t stónd ’r. Nou al voor de dérde maal hadden ze met hortende kinderletters op ’t pas geverfd hout geschreven: Dit is die knoebel.

De hele week, met ’t aankomend voorjaar, was-ie an ’t

185