Droompaard en andere Falklandjes

houen, toen-ie de hand van oom Jan nog vóélde - heeft-ie me wel tienmaal verteld - toen nam-ie ⁵n rijtuig en vroeg an vrienden van Jan ’t adres van z’n kamers.

Dol, hè — dat zo iets gebeuren kan!

“⁵k Had net naar jou willen komen/’ zei oom Jan, boven aan de trap.

In ’t donkere gangetje drukten ze mekaar nog eens en nog eens de hand.

Toen begon oom Jan, die grijs was geworden, als ’n beer op en neer te lopen en zei:

“We zijn twee vlegels geweest, Johan.”

“Dat zijn we/⁵ zei vader.

“Als ’k ’r eerder van geweten had/ gromde oom Jan, met ’n driftgebaar van z’n hand dat z’n pijp dee breken: “had je me vroeger bij je thuis gezien. Heit ze erg gele-jen?”

“Gelukkig niet/’ zei vader en om ’t gesprek ’n andere wending te geven - ’t praten over de dode moest voor Jan pijnlijk en hinderlijk zijn — sprak-ie moeilijk glimlachend: “...Je breekt ze nog altijd, Jan.”

“Ja,” zei oom Jan stug.

“Geef mij ’r ook een — als van ouds,” zei vader.

Toen zei oom Jan iets dat vader met grote ogen dee kijken.

Met ’n eenvoudig gebaar wees-ie naar het oude pijpen-rek:

“Daar hangt je laatste nog.”

Dwaas van tasting ging vader op ’t rekje toe, waar ’n vuile pijp hing met ’n letter J en ’n spreuk.

En met die pijp in z’n handen begon-ie te huilen, te huilen om de grootheid van ’n broer, die dat tien lange jaren in leven had gehouen.’

‘Ja, aan zo’n bewaarde pijp zit ’n prachtig brok genegenheid / beaamden wij.

184