Droompaard en andere Falklandjes

Eens in ⁵n koffiehuis, ging-ie op ⁵t tafeltje af, waaraan vader en z’n eerste vrouw zaten, maar bang voor uitbundigheid in ⁵t bijzijn van kellners en habitué’s, draaide-die dichtbij brusk om.

Eens schreef-ie ’n brief. Vader antwoordde niet, omdat ’r in die brief iets stond dat voor twee uitleggingen vatbaar was. En hoemeer-ie de brief las en herlas, hoe meer-ie achter de woorden zocht, ’n Broer, die jóu beledigd heeft, die je vrouw beledigd heeft, die op je trouwdag uit de stad is gegaan, zo’n broer moet niet schrijven, moet geen zwart op wit geven - die loopt is aan - die maakt ’t mondeling goed. Oom Jan en vader vervreemdden met de jaren geheel. Mensen die mekaar in geen vijf, in geen tien jaar ontmoeten, weten aan ’t end niks meer van mekaar. De een volgt dit lijntje - de ander dat. ’t Gebeurt niet overtollig dat twee van zulke lijntjes in een zélfde harmonisch ziele-gebiedje evenwijdigen. Ontmoet maar eens ’n vriend die tien jaar in Indië geweest is. Als de whis-key-and-soda je niet herenigt, doet ’t geen Stille Kracht...⁵ ‘Hans!’ waarschuwden we weder.

‘...Merci,⁵ vervolgde hij: ‘merci. Tien jaar zagen ze mekaar niet of hadden toevallig iets anders te observeren als ze elkander passeerden. Ja, vader wist zelf niet, waar oom Jan woonde — trouw aan z’n gewoonte had-ie viermaal in ⁵t jaar, minstens, andere kamers - toen z’n eerste vrouw stierf. Oom Jan las als ’n vreemde het doodsbericht in de krant. Twee dagen aarzelde-die nog, of wel wou-ie niet in ⁵t huis komen, waar de gestorvene lag.

Op ⁵t kerkhof, bij ’t open graf, gaven ze mekaar de eerste hand sinds tien lange, in stomme ruzie verdane jaren. Gesproken werd er geen woord.

Oom Jan zei niks - vader zei niks. Elk woord bij zo’n gelegenheid is te veel.

Vader, snikkend, stapte in de koets. Oom Jan ging te voet terug van ’t kerkhof.

Maar ⁵s avonds, toen vader ⁵t in z’n leeg huis niet kon uit-

183