Droompaard en andere Falklandjes

die als één lichaam-kluit met vele vaal-rood-beschenen gelaten voor het lichtgat wachtte en drong, zag ik de armen van de bleke jonge kerel in ’t ridderkostuum meer dan een half uur trommelen en beuken. De grote trom overdonderde de rode hoofden, de zware lijven, de hele walmende, rokende markt. Toen stroomden we binnen - de vier muzikanten kwamen op de bank voor het toneeltje - het doek rees en als tweede nummer kregen we de bleke jonge kerel, die vlug z’n ridderkostuum had afgestroopt, nu een stoelenpyramide uitvoerde. Dat wil zeggen, de ene stoel zette-die op de ander en dan telkens er bóven maakte die ⁵n hoog-stand, zachtjes bevend — want éérst ’n half uur trommelen, dan hoogstanden maken is nóch gezond, nóch gemakkelijk. Toen de stoelen érg hoog werden, kwam er een jonge vrouw bij, om ze aan te geven, een knappe jonge vrouw (zijn vrouw) in tricot. Die knipperde niet eens met ’r ogen toen de voeten van’r bevende, hoogstanden-makende man in de bovenste friesen haakten. Ze keek stijf omhoog, gewend aan de aarzelingen van doodvallen of kneuzen. En liet, als ’n toetje, ’r naakte (tricot) benen door de kerels in de tent be-lodde-ren... Na ’n mopje muziek van de vier saffraan-gele tanige muzikanten - kreeg je de bleke jongen kerel wéér — nou als clown met ’n ander tezaam. Ze smeten en sloegen mekaar dat de mensen achter in de tent, de kwartjes-men-sen, gierden van ’t lachen. Enorm succes. - Toen trad de slangenmens met z’n verhavend, niet meer willend lichaam op - toen voor de dérde maal de bleke jonge kerel, nou met z’n vrouw. Zij liep, heel dunnetjes, heel slecht over een slap ijzerdraad - het ene eind was aan ⁵n paal bevestigd - het ander hield hij in z’n mond. Boven, op een stellage, hield hij het leren handvat in zijn tanden geklemd, maakte er wéér hoog-standen bij — zij liep en stapte over het draad - hij, lachend, met gezwollen, haast barstende halsaders, gezwollen aders in het voorhoofd, achteruit geschurkt lichaam, hield het handvat

172