Droompaard en andere Falklandjes

pret-verschaffenden.

Ongetwijfeld is het zoetsappig-lachend aangezicht ⁵t meest bekend, ’t liefst beschreven door heren humoristen, ’t zij met een tikje quasi-tragiek, ’t zij met wat héuse sentimentaliteit. Ge vergist u, nuchtere lectuur-klant, zo ge mij als pessimist of als cynist ziet. Waarlijk, daar zullen weinigen zoveel energieke levensvreugde bezitten als de giegelende Zaterdagavondkouter — wat niet weg neemt dat een kermis een bizar, lelijk, gemeen, lafhartig monster is, een monster dat z’n muil en z’n knauwende tanden onder ’n rommelzo vlaggen, draaiorgels, wimpels, lichten verbergt, ’n monster dat staat te grijnzen, te sarren, te moorden bij triangel en fluit, bij schaterlach en vreugdegil.

Om te beginnen: een draaimolen is een beul, een kwaadaardige, liederlijke beul.

’k Heb ’m zien draaien na tiéntallen jaren — en voor ’t éérst. Wat ’k vroeger zag tollen, bewegen, flonkren, met gehup van houten paarden en gefloep van houten leeuwen, wat ’k vróéger zag wentlen met satans gegrinnik van spiralende lichten, licht-ketsende lovers, lichtspranklende kralen, wat vroeger vloog en bewoog en joelde en krioelde en voorbij raasde, was ’n absurd fantasieding, was ’t be-minlijk, opwekkend, poeslievig preek-gelaat van het monster, dat grollend en dik-lachend en diep ho-ho-end van pret, achter elk paard, elke leeuw, in elke glansbundel van lovers en pajetten te kijk kwam.

Een draaimolen is een beul. Een beul voor de orgeldraaier, die van ’s middags tot ’s nachts - ’k durf de uren niet tellen — de slinger draait, draait, draait — dan met die, dan met de andre hand — draait dat z’n bezweet wit gelaat vreemdelijk bleekt door de lappen en wimpels en vlaggen — o, ’n zéér bleek, zeer makaber gelaat met puilende jukken en omrande dof-gittende ogen - draait achter z’n schreeuwend, krijsend, buldrend orgel, draait uren en uren lang in de kleine stoffige ruimte, waarom