Droompaard en andere Falklandjes

De zon scheen vinnig in het kamertje, op de tafel, op het vloerkleed, op het behang. De zon laaide krinkelingen over de potkachel, de ketel, de koperen knoppen. De kon ketste woest tegen de wekker, de bal van de lamp. De zon gleed over het zeil, de stoelen, de ladenkast. De zon warmde en brandde, boorde driest in alle hoeken en gaten.

Toen poogde-die op te staan, vagelijk tastend.

De poes sprong van z’n schoot, kromde haar rug, rekte zich uit. Maar de onmachtige benen verdroegen de li-chaamslast niet. Bijna met een smak viel-ie in de stoel terug, het grijze hoofd als in slaap gebogen, de handen als in slaap, de ogen als in slaap.

Door het hele hete kamertje broeide de zon uitbundig van schijn de wanden begloeiend, de dingen beglanzend.

Poes, met ’n zet, was weer op z’n schoot gesprongen, zachtjes knorrend tot ’r kopje in vadzigheid boog.

Tegen vier uur kwam de dochter van ’r boodschappen terug. Goddank dat-ie sliep. Anders kreeg je daadlijk maar mot.

Stilletjes ruimde ze de tafel, begon de kopjes en schoteltjes te spoelen in ’t keukentje naastan.

Bukkend over de poes, nam ze ’t nog volle kommetje dat de kribbige ouwe niet had willen drinken. Wat ’n koppigheid! Bah!

Nou zou ze zich is overtuigen, ofschoon ’t niet hoefde - ze kon ’r ’n eed op doen.

Rustig roerde ze ’t kopje, proefde de kouwe koffie. Asjeblief, om ziek van te worden zo zoet. As die maar goed omgeroerd had. ’n Hele suikerlaag lei op de bodem. De kopjes omspoelend, keek ze naar de lastpost, die Jan belette te trouwen en haar ’t werken op ’n atelier onmogelijk maakte.

’n Geluk voor jonge mensen.

En as ze ’m nou niet wékte, kreeg ze wéér ’n herrie van belang dat ze ’m de hele middag liet slapen om van ’m af te

163