Droompaard en andere Falklandjes

z’n krantje las, z’n opmerkinkjes maakte over wat in de straat gebeurde, kregen ze ten slotte alleen oog voor het met de dag verergerend humeur, voor z’n vlaagjes drift* z’n kregelig mokken over kleinigheidjes, z’n plotseling onzinnig opstuiven over ’n slecht geboterde boterham, ’n geluid dat ’m hinderde, ’n vlieg die ’m plaagde.

Dan - gedreven door het gedesequilibreerde van z’n gestel - keef-ie, zeurde-die, zei-ie alle venijnigheidjes die ’m invielen, verstoorde-die de dagrust en de nachtstilte, beheerste-ie het klamme* laagzolderige kamertje als een geraffineerde tyran.

Verstandige, taktvolle lieden zouden mogelijk geduld hebben — z’n zoon, ’n boekbinder, z’n dochter ’n naaister, waren al jaren dat gedrens, dat onredelijk ruziemaken beu. De laatste maanden vooral had ^Jt gespannen, telkens om nietsjes, om ’n gebroken pijp, ’n zoete aardappel, ’n vergeten futiliteit - gespannen óók om ’t geval, dat de zoon kennis an ’n meisje had en niet trouwen kon met ’n lamme vader op z’n dak.

D’r hoed in de haarwrong prikkend, zag de dochter ’m in z’n armstoel zitten, gebogen, nors.

Z’n grijzige baard lei tegen z’n huisjas geplet, de magere handen hingen slap.

Nou toch wel met meelijden — ’t werd zéven jaar dat-ie geen trap af was geweest — begon ze wéér met ’m te spreken, maar ’t nijdig óp-gluren van z’n ogen, recht op haar toe-bitsend in de spiegel, dee haar stem overslaan in de oude snauwende toon.

‘Wil je ’n ander koppie, vader? Nou geef dan antwoord!’ ‘Nee - bemoei je met je zelf...’

‘Neem ’n warrem koppie. Die’s steenkoud.’

‘Nee, - blijf d’r af...’

Toen met ’n laatste opwelling van goedigheid — ze most ’m de hele middag alleen laten - zei ze, zoas je met ’n kind praat: ‘...Daar dan — hier héb je dan suiker...’

161