Droompaard en andere Falklandjes

‘...En - en - ⁵k drink ze zo niet... ’k Ben koffie met suiker gewoon... én én nou drink ⁵k ze helemaal niet...’

Z⁵n bevende benige hand duwde ⁵t kopje verder — de koffie spoot over de rand, over het bakje, langs de vensterbank.

‘Je zou...’ dreigde de dochter.

Maar de zoon, óp van de eeuwige ruzies om niks, snee haar dreigement af.

Wéér dreunde z’n vuist op de tafel, weer grolde z’n stem tussen de matte behangselwandjes.

‘...Lus je ⁵t niet - dan la je ⁵t maar. D⁵r komt ⁵n end an ons geduld. En as dat zo doorgaat, dan bestejen we je! Heb je verstaan...?’

‘Enne toch is ³r geen suiker genog in, nog geen halléf lepeltje,⁵ zei de vader zonderling hardnekkig, maar ver-aarzelend in z⁵n drift: ^cen tóch laat ⁵k ⁵t staan...⁵ ‘Dan maar,⁵ zei de dochter bot-af.

En in de gloeiende broeiing van ⁵t kamertj e-op-⁵ t-zuiden, dat als een gesloten oventje de brandende hette der luchtloze straat inzoog, hitste, ⁵t ruzie-gezwijg der drie mensen. De zoon en de dochter aten.

De ouwe man keek naar de horren, omplast door het zonlicht dat langs de witte gordijntjes in stadige hijging droop.

Het was langzaam drie-hoog ⁵n hel geworden, nou vader sinds zes jaar niet meer lopen kon.

Eerst hadden ze hem opgepast, verzorgd, vertroeteld voor zover ze ⁵t financieel konden, had zij ⁵r naaihuis ⁵r an gegeven om ⁵m niet alleen te laten - vroeger verdienden ze alle drie - hadden ze gedulig verdragen z⁵n buien van kindse prikkelbaarheid.

Maar je went an alles, an ziekte, ellende én lamme benen. As-ie zat, vergat je op den duur dat-ie stakkerig, hulpeloos was, zag je ⁵m gezond drinken, gezond eten, gezond bewegen.

En omdat-ie nooit over pijnen klaagde, z⁵n pijpje rookte, 160