Droompaard en andere Falklandjes

Kopje koffie

Nog eens roerden de bevende ouwe vingers, nog eens slurpte de mummel-lippen.

Maar dan, met hernieuwde kwaadaardigheid, zette hij het kopje op de vensterbank.

‘D’r is niet genoeg suiker in,⁵ snauwde hij naar de tafel-zij, waar de zoon driftig te broeien en de dochter snibbig te kijken zat.

En nou de ouwe man, met wie geen huis meer te houen viel, zó drensend, zó sarrend zeurde, terwijl zij ⁵r zélf twéé lepels in gedaan en hij ’t gezien had — nou die voor de derde of vierde maal as ’n onmogelijke kribbebijter ruzie zócht — want dat was zoeken — nou kwamen ze beiden vals-kwaadaardig los, vergetend z’n lamme benen, vergetend z’n ziek gestel, alles vergetend in de hele middag-benauwdheid van ’t kamertje-driehoog.

‘Wou je nóg meer suiker,⁵ gromde de zoon met driftig-lichtende ogen: ‘je heb toch twéé lepels gehad. Je most je ogen uit je hoofd schamen! Kommen we ’r met stelen an?...’

Zijn vuist bestompte de tafel.

En nog in de na-raketting en siddering van kopjes en borden, sloeg de schelle stem van de dochter, harder van schreeuw om de schrik van Jan’s drift.

‘Je wor nog lastiger as ’n kind - ’t is niemeer met je uit te houen.’

Rukkig bewoog de ouwe man z’n elbogen over de leren leuningen van de armstoel - grimmig wrikte het hoofd. Effen zat-ie stil, niet wetend wat-ie ’t eerst zou zeggen, nou die zo gruwelijk gelijk had en zo gemeen wier gekoejeneerd - d’r was niét genog suiker in - as d’r genog in was, zou-ie ’t proeve — zou-die niet méér vrage. — Moste kindere ’n zieke vader suiker weigere? - Was ’t niet meer as honds?... Eindelijk was-ie over z’n hese woede heen, kon-ie weer praten.

159