Droompaard en andere Falklandjes

’t Hoekje om. Nou was-ie d’r. Daar had je ⁵t koperen plaatje, ’t koperen plaatje dat óók wat vertellen kon. Den Oude en CompExport en Commissie. En daar had je ’t achterhoofd van de jonge meneer, ’t hoofd met ’t wit van ’t boord. Nou draaide-die zich om, knikte. Netjes-rustig nam-ie z’n hoed af, bedaard voorzichtig voor ⁵t pruikje, en ’t bordesje opstappend liep-ie de lange gang door, de deuren met Verboden toegang en Kassa voor-

^bij-

De boekhouding-deur piepte, de boekhouding-deurveer zuchtte.

‘Morgen, heren/ zei hij, ⁹t endje sigaar op ⁵t asbakje leggend.

De anderen waren ’r al. Hij scheen laat van morgen. ‘Jongen - De Haan - mot jij naar ’n bruiloft!’ zei Bre-dé glimlachend opkijkend.

‘Nee/ zei hij, z’n stem stokte, z’n hand beefde bij ’t asbakje. Allemaal kéken ze, keken ze zoals mensen kijken, die effen d’r werk in de steek laten.

Bij de kast trok-ie z’n geklede jas uit, lichtte ’t kantoorjasje van de haak. Toen hing-ie z’n schone manchetten op, opende de lessenaar, klom op de kruk, en terwijl-ie z’n gerij kreeg en de jongste bediende de boeken toeschoof, kromde zijn rug in oude, geduldige kromming.

‘Alle drommels!’ riep Van Velzen van de overkant: ‘wie heeft jou zo in ’t goud gezet?’

‘In ’t goud?’

‘Sakkerloot wat ’n mooie ketting... P ‘Heb ’k al lang/ loog hij kregel.

‘Nou, ’k heb ’m nog nóóit bij je gezien/ praatte Vorster-man.

Ze werkten, redeneerden ’r wat tussen door.

Over de klimop-muur van ’t achterplaatsje snee Augustuszon ’n fel-groene, licht-ketsende driehoek.

En ’t windje uit de tuin om de hoek dee de blaadjes spi

156