Droompaard en andere Falklandjes

ralen en knikklen.

De muur liep zó hoog, dat je geen hemel zag, enkel de groene, warrelende klimopsprieten, de zwart-groene blaadjes benee, de zilver-stuivende boven.

Tegen elven was de zon weg, werd ⁵t overal egaal grijzig-groen, groen bestoven door stadswalm, groen dat slaaprig bleef benglen op ⁵t windje.

De lippen mummelend tegen ⁵t gepraat in — ⁵t gepraat dat niet mócht, dat je tóch niet verbieden kon - begon-ie te tellen voor de maandbalans, met de pen de cijfers volgend, eerst van beneden naar boven, toen van boven naar beneden voor de controle en onderaan elke bladzij schreef-ie met potlood de getallen. Als ⁵t klopte ging ⁵t morgen in inkt. Hij telde langzaam. Soms hield-ie stijf de inktloze pen halfwege ⁵n kolom, boog dieper naar ⁵t papier, telde voort.

Malle Jans, die gedacht had, dat ze ’t kantoor groen hadden gemaakt - wat ze nou zeggen zou as-ie thuis kwam?

Trrr...

De electrische schel.

Of meneer De Haan op ’t privé-kantoor wou komen. Zacht-trillend liep-ie de gang door, wétend dat ⁵t niks was, dat de patroon en de procuratiehouder netzomin an één Augustus dachten as de collega’s, dat ⁵r geen sprake van kón wezen — maar toch - maar toch...

‘De Haan - kijk ⁵ns vlug na, of we bij Jansen ⁵n saldo hebben — maar vlug en sekuur - ze zijn mis...’

‘Is Jansen, mis - Jansen?⁵ zei ⁵t boekhoudertje verbaasd en ⁵t hoofd schuddend, helemaal in de belangen der zaak.

‘Ja - ja - kom zélf hier met ⁵t grootboek...’

Ijverig slofte hij terug — bleef voor de boekhouding-deur stilstaan, leeg van hoofd, inert tastend naar de deurknop.

Om twaalf uur liet-ie z⁵n boterhammen staan, de extra-

157