Droompaard en andere Falklandjes

kwestie had.

‘Geen brieven geweest?⁵

‘Ja — twee dozijn,’ zei Suus onverschillig.

Pa zat. ⁵t Glas bier - vijfcents gérste - spoelde z’n mond. Hij zuchtte zó als-ie geschrokt had.

‘Mina, wees nou niet koppig en éét wat,⁵ zei-die, zich afdraaiend.

‘Bemoei je niet met me,⁵ zei ze uit de hoogte en ⁵m nog eens neerzettend: ‘alleen karakterloze mensen kunnen d’r maag vólladen as ze niet slikken kunnen van zenuwen...⁵ Pa ging niet direct op ma’s logica in.

Z’n kleverig mondje schoonwrijvend, leunde die achteruit en zei zonder verdere inleiding, botaf, om iemand de stuipen op z’n lijf te jagen:

‘As je dan wéten wil — Leonard Stam het aanzoek om Suus gedaan...’

Eén schichtig eeuwigheidsogenblik dreven ma’s ogen naar de restanten van schol, eiersaus, aardappelen - één sporadisch moment ontstroefde heur deftigheid... Om Suus aanzoek gedaan. Door Leonard Stam van de vleeshouwe-rij...

‘Aanzoek gedaan,’ schrok Suus — ma zat alweer — ‘aanzoek gedaan, pa?’

‘Ja,’ zei hij glimmend en van Suus’ verwonderings-gebluft-heid keek-ie knipogend naar wat zwijgen blééf in de leunstoel.

‘Nou?’ vroeg ie toen.

‘Nonsens,’ zei ma, in ’t toon die méérder explicatie vroeg. ‘Daarom was ’t zo laat,’ grunnekte hij; ‘en nou mot Suus ’t verder zélf weten.’

Suus bepeinsde de graten op ’r bord, pafte met open mond en ogen, die starden alsof ze van ’n inbraak in ’t late avonduur vernomen had.

Ze was dik in de zeven-en-twintig en al vrijwel ouwbakken. En, gus, nou zo onverwacht die Stam met z’n brejen rug en z’n dikke handen. Güs, daar had ze niks van gemerkt.

ï4°