Droompaard en andere Falklandjes

drongen de hoofden vooruit. De lucifer propte paars-sput-terend, kookte met sissend gepuf. Langzaam werd de vlam geel en bescheen het sneeuwwit hoofd, het bleek oor, de haar-pluizinkjes, de strosprieten die barstig staken en piekten. Ruwig bevend daalde de eeltige, bruine hand van de schipper, raakte de baardstoppelige wang van de ouwe. En tegelijk als z’n hand wegschoot, als bij branding, doofde de lucifer, viel ’t glimmend spaantje als ⁵n dwaallichtje op de grond.

‘Dood,’ zei de schipper in ’t rodig gedoezel van de lamp. Z’n kop in de ringbaard leek grauw en scherper van trek. ‘Dood,’ herhaalde Gijs, starend met suffig ontzetten naar het kooigat.

^£’n Beroerte geweest,’ zei Dirk nog ’ns.

Het zachtjes scharnierend lampje bescheen de gelaten van de schipper, de twee matrozen, de jongen. Ze bewogen niet, staarden. Ze staarden naar ’t geheimzinnig schemerdonker, de witte haren, de voeten in zwarte kousen. Toen nam de schipper zwijgend ’n zak, bedekte het hoofd, en nu gehurkt om ’t fornuis kwam ’t gefluister los.

‘Zalle we ’m an dek brenge?’ vroeg Gijs.

As ^Jr een stierf op de visvangst, wat zelden gebeurde, werd ⁵t lijk zolang onder ’n zeil op dek geleid. Want ’t logies was te benauwd, te klein om ’n lijk te bergen. En koken, smoken waar ’n lijk was ging niet. Ook voor de vis was ⁵t beter ’n dooie zo wijd mogelijk weg te leggen, ’t Bederf sloeg ’r in eer je ’t wist.

‘An dek brenge?’ zei de schipper: ‘néé — over ⁵n uur of wat zijn we thuis. Laat ’m maar waar die is...’

‘Die is met recht an zee geboren, an zee gestorven,⁹ praatte Dirk, angstig de kooi bekijkend: ‘op z’n tiénde jaar op zee gekommen nou is die zes en zeventig...⁵ ‘Zes en zeventig,’ zei Gijs, wijs knikkend: ‘en z’n vrouw is óók in die streek...’

‘Ja ’t was ’n leeftijd,’ zacht-bromde de schipper.

En voort-fluisterend, angstigjes-omkijkend, praatten ze

132