Droompaard en andere Falklandjes

Huisreis

Nog geen uur leien ze te slapen, of Pieter schurkte over-end. De olielamp scharnierde piepend, tam van schom-ling, lichtgolfjes wieglend over de rommeltafel, ’t fornuis en de banken. Door ’t dekluik gleed maanlicht, strepend langs de traptreden, melkwittig-ketsend tegen de kommen op ⁵t hoekkastje. Loom en bonkig zwalpten de olieschoenen, klotsend met de cadans van ’t schip. En uit de over-zijkooien klonk ’t gesnurk van de schipper, zo luid alsof ’r ’n varken lei. Nee, ’t was wat anders geweest. Hij had iets gehoord in z’n slaap, ’n kreun of ’n gil, iets raars en benauwds. Nou, op z’n ellebogen gestut, de ogen schrik-wijd gespard, keek-ie in en door ’t logies. En opeens sloeg-ie z’n benen weg uit ’t stro. Boven ’m, in de kooi waar ouwe Bas sliep, reutelde ’t dof en gerekt, alsof iemand stikkend ademscheürde van onder ’n knie op z’n strot.

‘Bas — scheelt je wat?’ klonk de angststem van de jongen en vinnig beklopte z’n vinger ’t hout.

Het reutlen werd zachter, gedempter, hield op.

Maar alweer daadlijk klaagde ’t wreder, stotender, bitser. Toen sprong de jongen uit z’n kooi en z’n hand schudde de schouder van de ouwe visser. ‘Bas!... Bas!...’

De ouwe lei stil, de hand verkromd tot een bal, het witte haar verwaaid op het piekende, builende stro. Z’n gezicht, zijwaarts gewrongen naar de wand van het schip, leek in het stro verwroet.

‘Wat is d’r nou jong,’ snauwde de schipper, ’t hoofd uit de andere kooi stekend. Hij sliep net zo lekker - de dekselse aap...

‘Bas doet zo raar,’ zei de jongen, schuw van het kooigat terugwijkend.

‘Raar? Wat raar? — Bas! Hé! — Por ’m is op...’

‘Ik dürref niet,’ sprak angstig het kind: ‘straks het-ie zo raar geroepe da’k ’r wakker van wier en nou beweegt-ie helemaal niet.’

130