Droompaard en andere Falklandjes

kelend alsof ze *t wist. En d⁵r ouwe, bruinrimplende handen dekten ⁵r spichtige knietjes, en ’r wit, barstig haar piekte de muts uit. Verder, in ’t bundlen van ⁵t groen, waren de andre mensen van ⁵t dorp, vlamde ⁵t rood van een jak, lichtte het wit van ⁵n muts, builde het zwart van ⁵n rok. En de kindren zaten joelend bijeen, schettrend en schreeuwend en stoeiend.

En ⁵n oud tanig mannetje met een jekker van bruinvalig linnen, ⁵n hoge hoed op z’n krullige wit-bol, leunde gedwee op ’n stok, schuintjes voorover.

De zon die was weg.

Purperen schijn schoof in het grijs van de luchten, waar de kim nog zilverig vaagde.

Doch het water grauwde sterker en ⁵t branden aan ’t strand, waar de bommen leien met sperende masten en dreigende wimpels, werd witter - hees klonk ⁵t geraas. Toen werden de kinders ook stil.

Maar opeens brandde op ⁵t zwart silhouet van ⁹t voorst drijvend scheepje een geelpriemend licht, dat zwierde en zwaaide en vreemde letters beschreef in ’t aankomend zwart van de avond.

En op ⁵t andre scheepje, zwart en scherp van contour, zwaaiden ze óók met vurig-bevende lichtjes, die hupten en wenkten, verdwenen, bewogen. Mensen kon je niet zien. Je zag zwarte lijntjes en ’t zwaaien van vonkende sterren. ‘Hoera!⁵ schreeuwde Gerrit, zwakjes gebarend.

En plots begonnen op ’t duin de geteerde bezem, de geteerde boomtak, de geteerde stok-met-het-stro hel op te vlammen. Gerrit en Adam en Gijs zwaaiden er mee dat ’t spetterend knapte.

Op de scheepjes antwoordden ze ijvrig.

Het waren zo lichtjes die mekaar groetten, de lichtjes van de kindren, de lichtjes van de vérre vissers.

Toen werden kléiner de scheepjes, bijna onzienlijk.

En de mensen van ’t dorp klommen ’t duin af. En de kindren, bang voor ’t donker, liepen mee met de mensen.

129