Droompaard en andere Falklandjes

geurig gesabbel van proefde, zocht in z’n zakken.

‘Nee hoor!’

‘Wat ’n stomme honde binne we!’ riep Nelis: ‘nou ben je even ver!’

‘Zal ’k na ’t dorp lope?’ vroeg Adam.

‘Wel nee, jó - we hebbe zat tijd - d’r staat haast geen wind en kijk wat vér ze nog binne...’

Al de handjes werden over de ogen geleid om de glanzing van ’t water niet te zien - alle oogjes keken naar de vérre zwarte veegjes.

‘Ik zal ze wel gappe,’ zei Grietje.

En weer over de duinen ging het gedraaf - de rokjes fladderden - de blote, bruine kuitjes versmolten met ’t zand, de stemmetjes watelden. Af van het duin holden de jongens, Trijn en Grietje sloegen de rokjes om ’t hoofd, draaiden van heupje op heupje. Blij tussen de wanden van helmen en mos joelde het lachen, tot ze bij ⁵t straatje kwamen, doodstil, en wachtten om ’t hoekje op Griet, die dieven ging bij moeder. Met ’t doosje rende ze terug. Moeder én grootmoeder en oom Dries en Jannie waren óók naar ’t strand. Maar toch, petrolie stelen had ze niet gedurfd - teer dee ’t ’m best...

Bóvenop ’t duin zaten de vrouwen, de haren gekwakt onder de mutsen. D’r knieën hurkten scherp in het rokken-gespan, de klompen boorden in ’t zand. Aandachtig keken de ogen naar ’t naadren der stippen. En de mannen stonden recht op en kéken. En de kinderen kéken. Ze praatten en lachten en zwegen. Ja, ze waren ’t wel, ’t waren de loggers, die ’s morgens van Maassluis waren gezeild, nou langs de kust kwamen om genacht te zeggen vóór ze op de haringvangst gingen. Allemaal mannen van ’t dorp, niet één vreemde ’r bij. Moeder met Jannie en Dries zaten hóóg op ’t duin. Dries spoot het sap van z’n pruim en moeder keek zwijgend.

Aagje, ’t ouwelijk hoofdje gebogen, lachte de zee toe, knik-

128