Droompaard en andere Falklandjes

En héél in de vérre verte op ’t water, waar de zee enkel gladgrijs was met kimstreek van krijtblekend licht, stonden vier puntjes, vier teer-zwarte veegjes van schepen die zeilden.

Gerrit, stevig vooruit, was al op ’t schip, ’t Laddertje van de scheepmakers was-ie opgeklauterd en wringend de handen om ’t touw dat ⁵r afhing, had-ie zich opgetrokken. ‘Jesses, jó, de lijn was geteerd!’ schreeuwde Griet.

En de andren an ’t lachen.

‘Heb ’k maling an!’ riep Gerrit, ’t teer van z’n knuisten wrijvend: ‘gooi op dan!’

Piet stond op de ladder, reikte de bezem van Nelis en Grietje’s stok met het stro.

‘Hij durreft d’r niet op! Lijzebet!’ sarde Trijn.

‘Lijzebet is je moer!’ schreeuwde Piet van omhoog: ‘as ’k teer an me kiel krijg!... Doe jij ’t dan rotneus!...’

‘Hü!’ schelde Adam’s stem - en achter Piet kwam-ie an: ‘ga opzij boerehengst!’

°k Trap op je po te!⁵ dreigde Piet vals.

‘Jij trapt!’ schreeuwde Adam, z’n sterk nekje uitdagend spannend: ‘dan rijg ’k je zó an me mes!’

‘Hahaha!’ schaterde Griet: ‘jij heit niet eens ’n mes!’ ‘Schiet opzij!’ riep Adam kwaadaardig.

‘Sst jonges, de veldwachter,’ waarschuwde Nelis.

‘Nietes!’ zei Gijs: ‘dat is ’m niet.’

‘Anpakke!’ schreeuwde Gerrit, z’n paarsbol gezichtje over de verschansing buigend: ‘daar komme ze!’

Z’n handen dropen van teer. De bezem, strooprig doordrenkt, en Grietje’s stok dompten in ’t zand. Dan, vlug als een rat, gleed-ie van de ladder; en nu over het strand, pratend met gróte-mansstemmen, en de lijfjes gedrongen, de voetjes tipplend in haast, gingen ze voort, dragend de boomtak, de bezem, de stok, met het stro, die vettig glim-den door ’t druipend teer.

‘Verroest!’ vloekte Gerrit ineens: ‘wie heit nou lucifers?’ Gijs, die ’s Zondag rookte en als-ie eindjes vond ’r met

127