Droompaard en andere Falklandjes

die even nog kreunde met klagend gepiep.

Uit de huisdeuren kwamen de vrouwen, bindend d’r schorten. As de kindere ’t zeien, dan was ⁵t, dan móst ⁵t zo wezen.

‘Haas je maar langzaam/ lachte Dries, de pruim in z’n mond kluivend: ‘met dié wind zijn ze in geen uur op de kust.’

‘Hou je békken!⁵ losbarstte de vrouw in de kamer, de kin-ders toesnauwend: ‘as je ⁵t ééns heb gezeid is ⁵t genog! Ruk-ie haast uit!...⁵

Maar mooi had ze praten. Jannie kraaide in ⁵t stof van de weg. Trijn schreeuwde en Piet smeet met zand. Dan had je Gerrit, ⁵n bul van ’n jongen met paarsbol gezicht en ogen als gitten, die sjorde ’n boomtak én Gijs, haast ⁵n kérel zo groot - de leste teelt was-die meegeweest - én Adam, de schooier van ⁵t dorp, met hoofd je vierkant en stomp — én Nelis, de smakker, die zwaaide ⁵n oud-mol-men bezem - én Grietje die sleepte ’n stok met windsel van stro.

Klittend tezaam in ⁵t gouden gevloei van de zon, razend, schreeuwend en stoeiend drongen ze op.

‘Hou je bekken!’ hersnauwde driftig de vrouw. D’r hoofd liep om van de drukte — en de schepen in zicht.

⁵t Hielp. Ineens lei ’t kindergewatel, klonk bulkend alleen nog ’t gebas van ’n hond.

‘Magge we olie, moeder?’ vroeg Grietje gedempt in de stilte.

‘Olie voor watte?⁵

‘Fakkeltje brande!⁵ schreeuwden d⁵r drie tegelijk.

‘Nee - olie kost geld/ zei de vrouw.

‘Eén scheutje maar moe!’

‘Nee - ik zou je danke!⁵ Ze stompte stevig d⁵r eeltige vuist in de pot, schurend het zand langs de wanden. D’r vlezige arm met de paarse elboogknokel werd rood met strieming van strammende spieren.

‘Eén scheutje moe/ zanikte Gerrit.

^I25