Droompaard en andere Falklandjes

Ships that pass in the night

Dries zat tegen de schutting op de harmonica te spelen. Z’n brede, stevige knuisten knarsten het ding heen en weer. Jenkerige galmen, zeurig klagend als een hond bij ’n draaiorgel, slierden de kamer binnen, kropen het zand-straatje over, zakten met slappe cadans naar de breedmul-le weg. Gebogen over ’t groenhelle onderdeurtje, luisterde Aagje, ⁵t ouwetje met rimpelgelaat en haren zo wit als ’r muts. Ze knikte en lacherde stil, mummend ’t vreemd kinnebakje, aarzelend kauwend op wat ’r niet was.

In ⁵t zand, kruipend en wrikkend, de spekkerige beentjes morsig vergrauwd, ’t mondje omhoekt van nat-plakkend zand, de koontjes bewreven, de handjes besmeurd, modderde zoetjes en ernstig Jannie, de jongste.

Moeder, haastig nou wassend de rommel, de vettige borden, de ijzeren vorken plassend en spoelend in ’t sopje dat glibberig schuimde, keek langs het raamhor.

Tegen het overzij dak, nieuw van roodbruine pannen, ketste het zongoud, vloeiend naar ’t raampje, dat smoorde en hijgde van purper gevlam.

En van ’t blakerend glas spette en keilde het weg, wieg-lend in d’andere ramen, alsof in ’t héél smalle straatje rode vlammetjes sproeiden hun dronkene licht achter tule gordijnen.

Dries haalde galmender uit, luisterend bot naar ⁹t toetrend geraas, ^Jt zwellen en sterven der deunen.

⁹t Zon-goud van ’t dak en ’t raam lei z’n kop in koperen glans, roodde z’n mond om, begloeide ’t vocht van z’n ogen. Kets sloeg ’t pad vol schreeuwend getier.

Een bende blootbenige jongens en meisjes doorstuifde het zand en stemmen klaterden schel.

‘Moeder, ze kómme!...⁹ ‘Ze binne d’r!’

‘Haas je dan moeder!⁹

‘Verdraaid as ’t kan,⁹ zei Dries, de harmonica sluitend,

124