‘Hoeveel is ’t dan nog?5 vroeg Mijntje, lichtelijk bezweet. ‘Nog veertien gulden en tien cente,5 schreeuwde Leon vrolijk.
‘Laat is prakizere/ peinsde ’t ouwe vrouwtje met inspanning d’r schoteltje bekijkend: ‘laat is kijke — as we nou nog ’n jurkie kochte voor 5t kind van Saar...’
‘...Enne...’ overwoog vader stevig-dampend.
Ze bleven wikken en wegen tot diep in de nacht, veranderend, tellend, doorkrassend - om de som te bereiken.
123