Droompaard en andere Falklandjes

‘Geef mijn dan ’n hoed uit de tweeguldens bazaar/ zei Mijntje: ‘die zijn fijner as in de Kalverstraat voor tien../ ‘Mijntje twee gulden/ herhaalde Leon.

‘En ’n paar molières van ’n rijksdaalder/ zei ’t meissie, zich ziende mét de hoed én de schoentjes op Zaterdag... ‘Ik ben met zes halleve hempies tevrejen/ zei Flip: ‘reken maar zes van ⁵n kwartje op de markt — in de winkel betaal je negen stuiver - en doe ’r ’n lavalèire bij van twintig cente...’ Het mopje potlood schreef — Leon’s stem telde hardop.

‘...Twee en dertig gulden negentig - nog zeventien gulden en tien cente... Nou dan! - d’r zal toch wel meer nodig weze...’ In het hete kamertje broeiden ze opnieuw.

‘⁵t Is gósónmogelijk zoveel cente ineens te besteje/ zei vader.

‘Nóg zeventien gulden/ zei moeder angstig - ‘⁵k docht dat we d’r ware...’

‘Moeder kan broeke gebruike — schud nou maar niet nee - ze heit ’r geen twee, Leon!’

‘Broeke voor moeder/ schreef de jongen, luidlachend: ‘broeke met kant, moeder?⁵

‘Gekke jongen/ glimlachte ze beduusd van die wéélde, ‘je krijgt heel bestgeel keper van ’n kwartje de el...’

‘En van twee el komt ’n broek/ rekende vader die ’t klappen van de zweep kende.

‘Geel keper is sterker as fijn battist/ knikte Mijntje. ‘Twaalf dan?’ vroeg Leon, die een begroting wou volmaken.

‘Twaalef broeke? Wat mot ’k met twaalef broeke doen!’ riep moeder, bang.

‘Nee, twaalef is overdaad/ zei vader: ‘schrijf d’r zés da’s - da’s drie gulden...’

‘Drie en twee en dertig is vijf en dertig/ cijferde Leon.

‘We komme d’r niet door/ klaagde moeder.

‘⁵t Is zónde/ zei vader benauwd: ^£’k zou niet wete wat ⁵r méér most weze...’

122