Droompaard en andere Falklandjes

‘We hebbe geld genog!’ schreeuwde Leon: ‘wat kost ^Jn mantel?’

‘...’n Fijne rontonde of ’n keep/ mijmerde moeder met lichtende gelukoogjes: ’n rontonde van zwart laken of thibet - met kant en met gitten die kost minstens tien gulden...⁵

‘Laat ’k vijftien uittrekke/ schreef Leon al: ‘da’s zestien - we zijn ’r lang niet! En vader?...’

Vader knikkelde in bedenking, keek naar zijn voeten. -‘Ik loop op me tandvlees - geef mijn ’n paar leren tof-fels van ’n gulden of drie...’

Het potloodje bebeitelde het papier in de nieuwe tobbings-stilte.

‘...Negentien vijftig/ rekende Leon.

‘Enne kóüse/ verzocht vader.

‘Zes paar om d’r góéd in te komme van veertig cente/ zei moeder.

‘Twee gulden veertig en negentien vijftig is een en twintig gulden negentig/ rekende Leon, de muggen wegblazend die over ’t papier flodderden.

‘En as ⁵k nog wat kieze mag/ peinsde de ouwe baardige Jood, bang dat-ie voor zich te veel zou vragen, ‘dan wou ⁵k wel wat rechtschapen hemde...’

‘Daar gaat zo’n boel geld niet in zitte/ redeneerde Mijntje, d’r bleek-sproetig gezichtje dicht naar het kladje buigend: ’n lap prachtig geel katoen - wat moeder? ’n lap katoen - dat wordt zo wit as krijt in de was - reken is an - je heb vier el voor ’n hemd nodig - en reken de él an twintig cente...’

‘Hoeveel hemde wil je, vader?’ vroeg Leon.

‘Tachtig cente ’t hemd - da’s de zés...’

‘Vier gulden tachentig/ schreef Leon: ‘We zijn d’r lange niet...’

Er kwam een diepzinnige stilte. Vader dampte, moeder keek kippig naar de rekening.

‘Zes en twintig gulden zeventig/ zei Leon.

121