Droompaard en andere Falklandjes

~    ~    ~    '•*    -    -    ■    '    '    l    >    -

boerenkindertjes-op-klompen door ’r hoofd heen-en-weer en nog is weerom renden, tot de voor een rijpe keuze nodige bedaardheid te schikken.

Maar terwijl ze nerveus doezelde, glimlacherend starend, klonk Flips stem, nuchter overredend:

‘...As je mijn vraagt, Leon, late we dan géén lijsie maken en niks voor ons zelvers kope - geef ⁵t géld voor negotie. Met vijftig guldens sla je ’n bóél in...’

‘Hoor!’ spotte Leon: ‘hij zal zegge! - Nog geen cent voor negotie! We prate niet over negotie! ’n Gegebenen Gaul kuck je niet in z’n Maul! Geef ik of geef jij? Ik ben over-gekomme om jullie in de klere te steke. Wat? Heb ’k gelijk, moeder?’

Zij knikte prettig, wel wetend dat ’r ’n massa nodig was, dat negotie zó kon tegenlope, dat je toch alles verspeelde. Mijntje ze ’t hardop: ‘...’t Geld in negotie steke? ’k Heb geen hele kous an me lijf! Ik zou je danke. Wat je héb dat heb-ie. Nou dan, moeder? Je zit alsof je geen tien kan tel-le...’

‘As ’k dan kieze mot,’ aarzelde moeder, al maar vrindelijk naar ’t schoteltje van de kop starend en zachies de trouwring om ’t mager knokeltje van ’r vinger draaiend: ‘zet dan voor mijn op ’t lijsie drie onderlijfles...’

‘Hó-hó-hó!’ bulklachte Leon: ‘hoe komt iemand op onderlijfjes voor ’n cadeau!’

‘As ’k ze nou nódig heb...’ glimlacherde moeder: ‘⁵k heb ’r nog één en dat draag ’k en ze zijn niet duur...’ ‘Onderlijfjes/ schreef Leon op ’t kladje papier. Eerst be-zoog en belikte die ’t mopje potlood, dan drukte die ’t stompje zó dat letters tot diep in ’t tafelzeil gegraveerd werden: ‘onderlijfies - drie - wat mot ’k ’r voor uittrekke?’ ‘Zet ’n daalder voor de drie,’ rekende moeder.

‘En je wou zo graag ’n mantel, moeder!’ zang-zong Mijntje.

‘Ja, ’n mantel - ’n mantel slaat ’r zo in,’ meende ’t verdord vrouwtje, confuus d’r bandeau gladstrijkend.

120