Droompaard en andere Falklandjes

zensom in Leons stevige, door arbeid geëelte handen.

Vader sprak ’t eerst: ‘Magge we niet aanneme - da’s te veel...⁵

‘Veuls te veel,’ zei moeder: ^£nee dat magge we niet...’

‘Dat kan-die niet misse,’ bevestigde Flip.

‘Hij meent ’t ommers niet,’ redeneerde Mijntje, vagelijk sprekend tot ⁵t gezond-verstands-fantasieding in ’r hoofd, dat zich niet dadelijk wennen kon an zoveel baldadige geldverspilling.

‘En as ’k ⁵t wél meen!’ kwam Leon uitbundig druk los, weeldrig gebarend en ’t een potig argument op ’t andere stapelend: ‘Ben ’k van de reis weerom gekomme om gijn-tjes te verkope? Zal ’k vader en moeder lekker make met ’n dooie mos? Wat klets jij nou? Vijftig guldens op de kop af heb ⁵k ’r voor over. Vooruit — hier heb ’k papier en ’n brokkie potlood: zeg wat je hebbe mot, dan schrijf ik ’t lijsie — dan kenne we rekene of we toekomme. Wat heb-ie ’t éérst nodig moeder?...’

Bijna uitdagend keek-ie rond naar de gezichten die je niet na-vertellen kon, de sjofele zorg-gezichten waarover glan-zing kwam van hoe-motte-we-d’r-mee-an — hoe zalle we zóveel geld met verstand anwende?

Zeggen deeën ze nog niks. Ze hokten om de ronde tafel met kopjes-gewir, ze bukten bij de lamp, bedroomden in gelovige contemplatie de twee gele, verfomfaaide papiertjes.

Toen zei vader nog even getemperd-obstinaat:

‘...Nee, dat mag-ie niet misse...’

‘...En as ’k nou zeg,’ blufte Leon: ‘da’k ’t driedubbele gespaard heb! Heb ’k vrouw en kindere? — Nee — die heb ’k niet. - Nou, alzo! Heb-ie gedacht moeder?’

Moeder vouwde de handen, glimlacherde zoetjes, keek naar het schoteltje van d’r kop.

Het was zulk een plotselinge, geweldige gebeurtenis, dat motten kiézen - en al dat géld - dat ze moeite had d’r struiklende, galopperende gedachten die als uitgelaten

119