Droompaard en andere Falklandjes

Reuzensom

‘Hè-Hè!’ lachte Leon hard-schreeuwrig.

Z’n grote gele tanden glansden vettig in ’t lampelicht, z’n ogen zwommen van pretsprankels.

‘Nou wil die ’n gijntje uithale - met óns - versta je niet?⁵,

stil-knikkelde vader: ‘mijn krijg je d’r niet in...⁵

‘En mijn nog minder/ lachte moeder: ‘ja, wij zalle ⁵n

lijsie opmake! Nog in geen tién jare...⁵

‘⁵n Lijsie - ⁵n lijsie,⁵ beweerde Mijntje, zangerig-spot-

tend: ‘as ⁵k ⁵n lijsie mot opmake ben ⁵k nog in geen dag

klaar...⁵

‘Hè-hè!⁵ schreeuwde Leon weer — en z⁵n dikke handen beklapten z⁵n knieën dat ⁵t klonk: ‘hèhè — en as ⁵k nou boter bij de vis geef...⁵

‘Boter bij de vis,⁵ herhaalde vader, lichtschuw verwonderd. Z⁵n pijp hield-ie aarzelend in de bevende hand, bukkend tegelijk, om Leon van ónder de lamp te zien.

‘Boter bij de vis,⁵ zei Flip.

^eBoter bij de vis? Jij zal boter bij de...⁵ zei moeder ongelovig, niet eindigend.

⁵t Kón niet. De jongen wou ze d’r in laten lopen.

‘Hij zal margarine bedoele!’ gilde Mijntje over het tafe-blad.

Maar ineens waren ze allemaal paf-van-geslagenheid vader, moeder, Mijntje, Flip.

Leon had z’n hand in z’n borstzak gestoken. Vlak onder de lamp, vlak onder de natte papieren rozet met ⁵r stank van petrolie en gespikkeld van dooie vlieggen, hield-ie ⁵n versleten leren portefeuille en uit ⁵n stukkend vakje frommelde - die twee bankjes van vijf-en-twintig, twee smerige gele, verlepte bankjes, twee echte, solide papieren van-de-bank.

In z⁵n vingers frunnekte het als wondermuziek. Hele ogenblikken dee niemand ⁵n mond open. Vader zat als in verstening, de pijp vooruit, het hoofd vooruit, de onderlip

117