Droompaard en andere Falklandjes

beurtenissen — enkel het verschrikkelijk dreigende* wanhopige examen.

Hoorde ze voetstappen nu, sluipende voetstappen, punten van voeten, die tegen de koperen roeden stieten -hoorde ze de loper zachtkens piepen en een deur scharnieren... bleef ’t verder stil, angstig stil.

Wie was ’r naar boven gekomen? Wie — zónder schellen?... Wit, onbewogen, zat ze toen de deur open werd geduwd. Hij was ’t niet.

Schoonvader, nors, met de vreselijke tijding op z’n gezicht, stoof binnen.

Ze hoefde niet te vragen.

Hij zei dadelijk, zonder complimenten: ‘Mis.’

‘O, O,⁵ zei Coba versuft.

Met lippen geschroefd van kwaadaardigheid, liep hij op en neer.

‘Waar is Edi?’ vroeg ze zacht.

‘Edi! Edi!’ snauwde hij: ‘Vóór! Durft ’t je niet te zeggen! De stommerik! Die dokter van ⁵t jaar nul!...’

Haar tranen bedwingend — strak van ontzetting — nam ze het pakje met de visitekaartjes, stak het in de zak en licht bevend knoopte ze het oude touwtje om het vettig bordje Edi Bing, Arts.

‘Smijt ze in ’t vuur!’ gromde de oude heer: ‘eerst acht jaar niks uitvoeren - dan ’n vrouw die ⁵m van z’n werk houdt!’ Ze antwoordde niet, keek triestig naar de rozen, de bosviooltjes, sloop naar de voorkamer, waar moeder bedrukt zat én Edi.

‘Lieve, goeie Edi - ’k trek ’r me niks van an,’ zei ze, z’n gebogen bleek hoofd dat niet meer aan studie gewend was, in haar handen nemend.

^Jt Rijtuig met Henk en Johan in d’r rokken hield voor de deur stil.

116