Droompaard en andere Falklandjes

jaar van z’n jonge leven verboemeld had, had verbazend veel moeite z’n hersens tot studeren te trainen. Studie is als sport: ongebruikte hersens en ongebruikte spieren dutten in, zodat hij de éérste maal voor z’n artsexamen zakte, maar zo gemeen zakte, dat-ie ’t thuis an niemand, zelfs niet an z’n vrouw dorst te vertellen. De professors móchten ’m niet, zei die.

⁵n Jaar later deed-ie wéér examen na héél hard werken. En opnieuw kwam hij thuis, lusteloos, óp, meer ontmoedigd om ^Jt z’n ouders en z’n vrouw te zeggen dan om ⁵t feit zelf. De ellende als je ’t respect in de ogen van je eigen vrouw verliest, als ze je meelijdend gaat ankijken, als ze niet meer in je vertrouwt!...

Co was lief, vertroostend gebleven. Hij was haar knappe, wérkzame, intelligente Edi en al zeien al de professoren ’t tegenovergestelde, dan geloofde ze ⁵t toch niet. Maar met de familie was ’t anders, werd de toestand gespannen, netelig, verdrietig.

Twéémaal gezakt. Twéémaal. Vader zei niets. Moeder zei niets. Ze wrokten. Daar had je ^Jt, als ⁵n student de dwaasheid beging te trouwen vóór-ie gevestigd was. Wie hadden ’m gewaarschuwd? Wie hadden ^Jt ’m nog zó gezegd?...

Als Edi ⁹r bij was, zwegen ze, deeën ze gewoon - bang voor zijn drift - als ie uit was, naar ’t gasthuis, of lessend bij ’n privaat-docent, kreeg de jonge vrouw de volle laag der speldeprikjes en bedekte venijnigheidjes.

Geen dag ging voorbij, of ze moest hét horen, hét dwaze om op die manier te trouwen. Nou zag ze ’t zelf. Nou kon ze ondervinden, hoe plezierig, hoe prettig ⁵t was f-hankelijk te zijn van anderen.

Sterker werd de crisis toen, bij de derde maal, de professoren wél tevrejen waren maar toch verzochten om na Kerst nog even terug te komen. Zó waren ze niet verantwoord. Bijna wanhopig was-ie thuis gekomen, had gehuild toen-ie met Co alléén was, de professoren vervloekt, die ’n pik op

114