Droompaard en andere Falklandjes

allemaal zenuwtjes die ’r stem barser lieten gaan dan ze wel wóu, geen raad wetend bij de stil-snikkende jonge vrouw, knorde ze de studeerkamer uit, de grote gapende stille studeerkamer.

Domp gebukt zat ze, nu denkend aan alles wat vooraf was gegaan, aan ⁵t leven van zuur ge-oorlog tegen mekander, omdat ’t tegenliep.

Drie jaar geleden was ze met Edi getrouwd. Z⁵n ouwers wouen niet.

’n Jongen die met moeite semi-arts was geworden, met moeite, omdat-ie méér uitging en méér plezier maakte dan goed voor ’m was, móést niet an trouwen denken vóór-ie gepromoveerd was.

Maar tegen de hardnekkige verliefdheid van hém viel niet veel in te brengen. Go had-ie ontmoet op ’n studentenbal, Go was ’n beeldje en Go was arm.

Of z’n vader redeneerde, of z’n moeder soebatte: hij wóu trouwen.

Als ze geen toestemming gaven - geld was ’r genoeg, om géld hadden ze ’t niet te laten - dan gaf-ie z’n studie ’r an, dan vertikte-ie ⁵t om te promoveren, dan trouwde-ie tóch, omdat-ie meerderjarig was en ie zou wel in de handel z’n brood zien te verdienen.

Als ze ja zeien, zou-ie zich doodwerken, radikaal kapot werken, om zijn verloren tijd in te halen.

Toen, machteloos, dol veel houdend van d’r oudste jongen, zeien vader en moeder ja - op één conditie - Edi en Coba moesten bij hen komen inwonen. Dan kostte ’t niet zo veel geld. Dan bleven ze tóch bij mekaar - dan liep alles van ’n leien dakje.

En waarlijk ze hadden zich niet te beklagen. Bedorven, verwende, vertroetelde Edi werd als ⁵n lammetje in z’n trouwen, werkte stevig, schoot hard op. Go had ’n invloed op ’m, ’n zachte goede invloed, waarover z’n ouders verbaasd waren. Maar Go, hoe lief en zacht en opwekkend ze was, had geen examen af te nemen en Edi, die acht

”3