Droompaard en andere Falklandjes

Geolied bordje

Voor de huisdeur ketste het hoefgetrappel der wachtende paarden.

‘Toe dan!’ zei Henk: ‘kwart voor twee - we hebben geen tijd te verliezen...’

En Johan, even ongeduldig, even netjes gerokt, betrom-melde het tafelblad.

‘Nee - ik durf niet,’ spotte vader: ‘twijfel jij dan nog ’n moment?’

‘Kom,’ drong moeder aan: ‘zet maar gerust je hoed op — ik vin ’t ’n aardige verrassing...’

‘Liever niet,’ hield ze bijna-angstig vol: ‘stel je ’t geval, dat nou nóg is...’

Al de stemmen knapten driftig haar aarzeling. Vader riep luidruchtig ho-ho! - moeder haalde de schouders op. Henk en Johan schreeuwden haast nijdig dat ze mal was, dat ’t niet hielp of je bang dee, dat ’t nóu zo secuur was als tweemaal twee vier...

‘Jongens,’ zei ze verlegen: ‘gaan jullie nou alleen - dan dek ik de tafel af - dan — dan - Da’s toch véél huiselijker voor Edi!’

‘O jij zenuwschepseltje,’ lachte vader: ‘⁵k zou je wel is voor erger dingen willen zien staan...’

‘Dan niét,’ zei Johan spijtig, ‘klaar Henk?’

De trap kraakte onder hun stampend geloop, de koperen roeden rinkelden, de deur bonste dicht en het hard gehamer der wielen doorklepperde het straatje.

Vader voor het raam keek de jongens na.

Coba dekte. Anders dronken ze om half één koffie. Vandaag zouen ze ’r niet aan gedacht hebben.

‘Nog ’n half uurtje,’ zei moeder, ongerust in de leunstoel. Door het spionnetje overzag ze de straat. Het rijtuig rolde de hoek om.

‘Zet toch ’n ander gezicht,’ bromde vader zich plots omkerend : ‘je brengt ons allemaal uit de stemming.’

IH