Droompaard en andere Falklandjes

klep klep, klep - vier paar kinderklompj es op de net-gele tegels. Dan over ’t grint van de paden, gingen ze naar de plek waar het grafje gedolven moest zijn. Annet je bij ⁵t gezonde handje, Chris en Trien liepen vóórop, zwijgend, schuw. Want die palen en kruisen daar wier je bang van. ‘Hè!,⁹ schrikte Trien. ’r Schoot ’n kat, die in ’t zonnetje gelegen had weg.

‘Daar is ’t,’ wees Chris.

In ’t gras was ’n plek omwoeld, diepte ’n vet zwarte kuil voor een kinderlijkje. De dwarshouten leien er met touwen over.

‘Gossie,⁵ zei Trien, angstig-kijkend: ‘mot ze daar in?’

‘Ja,’ lei Christien uit, ‘en an die touwe late ze d’r zakke.⁵ ‘Dat kan nóóit,’ stree Jan, blij dat-ie ’t endje had weggesmeten, toch nog benauwd van ’t roken: ‘da’s nóóit diep genog. Daar kan je niet in staan...’

‘Ze mot ’r in légge, stommert,’ schreeuwde Chris, kwaad — niks as die jónge begreep — ‘en as ze leit dan gaat ’t zand ’r over...’

‘Motte we dan wachte tot ze kómt?’ vroeg Trien, die graag wég wou.

‘Wel nee,’ zei Chris weer: ‘ze komt eerst over ’n uur en dan mag-ie ⁵r toch niet bijblijve. We zelle ze op stokkies steke, hè?’ Haar kleine handen priemden ’n tak in de aardwal van ’t grafje en daaraan met voorzichtig gebaar hechtte ze de kransjes van paardebloemen.

Toen wou Jan wéten hoe diep ’t gat was, maar Chris wou ’t niet hebbe. As de doodgraver - die lange vent - ’t zag, zette-die je achterna.

‘Kom nou maar mee,’ wenkte ze: ‘nou hebbe wij óók wat an Koosie gegeve...’

En de klompjes klepperden weer over de net-gele tegels. Zó bleef ’t graf met de zacht-wuivende lelijke kransjes wachten op ’t lijkje van ’t verdronken vriendinnetje, dat om twaalf uur begraven zou worden.

110