Droompaard en andere Falklandjes

‘Ja/ zei Christien, de stengels hechtend: ‘en dan late ze ’t kissie zakke net as toen vrouw Vis wier begrave en dan is ⁵t afgelope../

‘Mijn krans is klaar/ riep Trien opspringend, ’t groen van ’r boezelaartje slaand.

‘Wacht dan effen — ik zo daalijk/ zei Ghristien: ‘nog die ene../

Zwijgend keken de kinderen toe. Over het veld liep ’n schaduwstreep. Een wolkje schemerde over de zon, glee als rookwalm voorbij.

‘As ik in ⁵t water val/ begon Jan weer, hoestend - ⁵r was ’m wat in z’n keel geschoten: ‘dan ga ⁵k zwemmen../ ‘Mot je eerst kénne/ zei Trien.

‘Dat doe je vanzelf/ verzekerde hij: ‘je slaat je arme maar uit en je bene en dan blijf-ie drijve...’

‘En je klere die nat worre/ redeneerde Ghristien: ‘as ⁵t water in je rokke zuigt, zak-ie vanzelf../

‘Dan motte jullie maar bróéke drage/ zei Jan: ‘wat dóén jullie met zoveel klere!...’

‘Ik zou geen broek wille drage/ zei Trien: ^e’n meissie met ⁵n jongensbroek, hèhèhè!’

‘En ik zou geen rokke an wille/ spotte hij; ‘wat heb-ie an ⁵n rok, an zo’n flapding om je bene?../

‘Zo - zo/ redeneerde Ghristien weer, ‘da’s wat warrem. As je ⁹n broek draagt — dan heb-ie zülleke lange spille-bene - net as jij!’

Vals lachen van Christien en Trien klonk over het veld. Jan rookte, antwoordde niet. De sigaar was ’m te zwaar -je wer ⁵r draaierig van. Maar gelukkig stapten ze op met de twee kransjes van géle bloemen, kransjes zo groot als ’n hand - die van Trien ’t stevigst gewrongen.

Het veld staken ze over, schuinweg, en achter de huisjes om liepen ze ’t paadje naar ’t kerkhof, dat in z’n rastering van groen lei te schuilen.

Nóg klonken de klompjes dof in ’t mulle zand, maar bij ^?t hek waar geplaveid was, beklopten ze luchtig de stenen,

109