Droompaard en andere Falklandjes

stevig regen de vingers de koppen aaneen. Zij dee ⁵t zó. Zo móst ’t, zei ze. Zo kreeg je ⁵n pracht van ’n krans, zei ze.

Maar Trien, óver haar, zwart kindje met zwarte ogen en kort zwart krulhaar, Trien, die ’n half jaar jonger was, probeerde ⁵t anders. D’r maagre vingertjes draaiden de stengels en dan met ’n grasvezel zette ze ze vast.

Grijpend van dezelfde hoop, de beentjes bijna gekruist, werkten ze praat-knufflend voort, terwijl Jan ⁵r bij rookte. Jan was de jongen van Baams, die in aardappelen dee. Hoog de knieën gehurkt, dat de kin z’n broek bijna raakte, de gestopte paarse kousen in klompjes die ’m te groot waren rookte die. Hij rookte.

⁵n Heer op de weg, toen ze naar ⁵t veld gingen, had ⁵n endje weggesmeten, wel ’n halve sigaar. Tandjes van vader rookte die dikkels - o jee - ééns had-ie ’n héle op Zondag gekregen, maar de éndjes gapte-die en ’t endje van de heer was ⁵n lekker endje dat nog brandde.

Vies had je ⁵r niet van te zijn, as je ’t dekblad afbeet. O zo. Jan rookte met dikke konen. Voorzichtig dee-ie ⁵n haaltje, blies de rook weg met ’n plóf en dan nog is en nóg is, net zolang tot-ie voelde dat z’n mond goed leeg was. Want de moeilijkheid was om ’t niet in te slikken. Daar wer je benauwd van. Telkens most je maar stevig je adem uithijgen, raak van je keel uit en héél diep.

‘Je komt ⁵r zo nooit,⁵ zei Trien na ⁵n stilte: ‘dat is geen krans.⁵

Christien haalde de schouders op, keek schapig-vernieti-gend, zei: ‘Hoor haar!⁵

‘Je mag je wel haaste,⁵ meende Jan, als grote mannen op de grond spuwend: ‘ze begrave d’r om elf uur...⁵ ‘Nietes,’ zei Christien: ‘om twaalef...⁵ ‘Om twaalef?’ vroeg hij: ‘da’s nooit...⁵ ‘Me vader draagt zellef mee...⁵

De vingertjes bewerkten de paardebloemen. Dravend met de korte beentjes over ’t veld, liep Annet je, ’n hele vracht

107