Droompaard en andere Falklandjes

Met ’n zetje plofte hij in ⁵t stoffig zand, sloeg met armen en benen, pakte Suus beet, die te onnozel was om iets van ⁵t avontuur te begrijpen, duwde ’r in ⁵t ovaal.

‘Mot ’k nou zo maar klésnat gaan zitte?’ vroeg-ie.

‘Warm je bij de machien/ zei Mientje en opnieuw roepend door de spreekbuis: ‘Trrrrrr! Trrrrrr! Vooruit!’

‘Ik wou na huis toe/ zeurde Trees zacht: ‘⁵k hè-zo’n pijn in me buik...’

Ze was helemaal bang. Zwaarder daalde ’t avondgescha-duw. De steenmassa’s vierkantten nors tegen ’t wazend violet, en ’n koe, beneden bij de sloot, stug zwart van kontoer, loeide met klaaglijke roep.

‘Strakkies gane we allemaal/ zei Mien, ‘toe blijf sitte... D’r komt storm en dan mot je oppasse... Heb-ie die gólf gesien? Hè, wat ’n kanjer!’

‘Waar?’ vroeg Trees ongelovig.

‘Daar/ wees Mien in het zand: ‘pas op! Daar komt ’r weer een! Hè, wat ’n wind! Pang! Pang! Nou is de mast gebroke! Nou motte we versuipe...’

En om het angstige schriklijker te maken, begon ze plotseling langgerekt te gillen ‘Huuuuu... Huuuuu!’

Dirk an ’t roer, ongevoelig voor storm en golven, bleef ma-chine-geluidjes nabootsen. Treesje huilde. Snikkend riep ze dat ze ’r uit wou, dat ze bang werd.

‘Voor wat bang?’ lachte Mien.

‘Hè - die is bang in ’t dónker/ schreeuwde Dirk met grove mansstem: ‘En nou is d’r nog niet eens ’n walvis bij ’t schip gekomme. Sal ik walvis weze?’

Geniepig knipoogde-die tegen Mien.

‘Ja, wees jij walvis. Huil maar niet meer meid. De storm is voorbij. Nou schijnt de son weer. So. Dat is de hengel!’

De stok hield ze over de rand van ’t ovaal; langzaam kwam Dirkje lang de grond gekropen, knorrend en grommend als ’n hond die ’n been te pakken heeft.

Even viel-ie uit z’n rol. ‘Sal ’k ’r een ópvrete?’

‘Nee/ zei Mien: ‘walvisse vrete niet.’

103