Droompaard en andere Falklandjes

passagiers.

‘Zalle we nou anlegge?’ vroeg Dirk, even niét tussen de tandjes sissend.

‘As je met me praat/ zei Mientje vinnig-in-haar rol: ‘dan mot je door de spreekbuis roepe.’

Ze wist ’r alles van. D’r vader had ’r wel is meegenomen an boord van ’t grote schip, ’r de machinekamer laten zien. En thuis stond ’n scheepie dat-ie met z’n mes had gesnejen, ’n scheepie met zeilen en ⁵n kajuit en ’n heuse zeeman an ’t roer. Je kon ’t van binnen bekijken waar je wou. Nou was vader ’n vol jaar op reis. Moeder, die wasvrouw was, wist dat-ie niét meer terugkomen zou.

De zee had ’m ergens angespoeld.

As ’t kind vroeg waarom ze huilde, gaf ze geen antwoord en as ’t drensde wanneer vader werom kwam, zei ze van gauw. ’n Kind krijgt later genoeg verdriet.

Je hoeft ’t niet oud te maken voor z’n tijd.

‘Nou dan!’ schreeuwde Dirkje in ’n gaatje dat-ie met z’n wijsvinger in de grond had geboord: ‘zalle we anlegge kappitein?...’

‘Nee!⁵ riep Mientje, haar mondje buigend naar ’t vinger-putje van haar bank: ‘we benne ’r nog lang niet.’

‘Waar gane we dan heen, seg?’ vroeg Kris, bleek joggie van-uit-de-straat, die met morsig neusje voor zich zat uit te dromen.

‘Na Trénsvaal, stomme jonge/ lei Mientje uit - en weer buigend naar het gaatje in de grond, toeterde ze: ‘Achteruit! Volle kracht!...’

‘Waarom motte we achteruit?’ vroeg Treesje.

Ze zat met ’r Zondagse katoentje netjes opgevouwen, op de voorlaatste bank, ’n beetje bang voor de schemerscha-duwen achter de tegelblokken.

Mientje, kaptein, knipperde pedant met de oogleden.

‘Dat wéét ze nog niet/ smaalde ze: ‘zie je dan niet dat we anders tegen kaap De goeie hoop aanvare, kind?’

Dan, ernstig ’n houtkrul draaiend, bootste ze ’n electrische

101