Biecht eener schuldige

207

In ’t glanzénd koper aan den wand bekeek ’k m’n gezicht — in de koperen braadpan, de koperen teil, ’t koperen blik — en als ’t gegloei van ’t gaslicht langs ’t metaal z’n verjonging in m’n oogen brandde, zwol ’n beving naar m’n mond, moest ’k in aanhijgende onrust ’t keukenvenster openen, om de avondlucht in te ademen.

Hoe zal ’k ’m dat alles verhalen — ’t wakker worden van m’n ik, zonder één reserve, zonder leugen, zonder gemeenheid — bereiken van ^!n nooit gedachte eerlijke vrijheid — neuriede ’k.

Hoe gaaf zal ’k ’m na die zes maanden afschuwelijk zwijgen, in z’n oogen kunnen zien, zong ’t in me. Blijmoedig vertellen, onomwonden, klaar en ontwaakt-menschelijk — hoe ’k de gemeenschap met m’n man als min had verbroken, van af ’t moment dat hij, Luuk, in m’n innerlijkste gegroeid was — hoe ’k met m’n min had gevochten, om ’m duidelijk te maken dat ’n lichamelijke overgave, als de genegenheid dóód is, erger dan ’t immoreelste wordt — hoe ’k door Corrie’s ziekte geleerd had — nog iets inders in me los te schudden.

Dan — ’t begrijpend, zalig-meevoelen van z’n half-bruine, half-zwarte oogen, de oogen met den — glimlach.

Z’n luistering bij ’t gestrijk langs den baard.

’t Tot mekaar komen van binnen uit — niet de roes van iedereen — niét ’t tasten, ’t avontuur om ’n schakel te vinden, als je geschakeld bén.

De wit-gekalkte keuken, met ’r lak-baan bij ’t fornuis, ’r geschuurde aanrecht, ’r gelach van dingen, ’r bescheiden, bezonken stilte — wat glanst ze, wat warmt ze,